తప్పెవరిది – 57
మేము చేస్తున్న పని ఆ కుర్ర వాళ్ళిద్దరికీ స్పష్టంగా కనపడుతున్నట్లుంది. షాక్ తిన్నట్లు నోరు తెరుచుకుని మా వైపే చూస్తున్నారు. కాసేపు నా రొమ్ము పిసికిన శ్రీ వారు వాళ్ళ నుద్దేసించి “షాక్ తిన్నట్లున్నారు వెధవలు. ఇప్పుడు ఇంకో షాక్ ఇస్తాను చూడండి” అంటూ లేచి నన్ను పక్కకు జరగ మని సుమనని ఇందాక నేను కూర్చున్న ప్లేస్ లోకి రప్పించారు. తను అలా వచ్చి కూర్చోగానే తన చేతిని సు మన భుజాల మీదగా వేసి ఇందాక నాకు చేసినట్లే సు మన రొమ్ము మీద వేసి రుద్ద సాగారు. శ్రీ వారు చెప్పినట్లు తను చేసిన పనికి అసలు తమ కళ్ళ ముందు ఏమి జరుగుతుందో అర్ధం కానట్లు నోరు వెళ్ళబెట్టి ఉండి పోయారు ఆ కుర్ర వాళ్ళు ఇద్ద రూ. ఇంతలో సు మన “ఇష్.. మ్మా..” అంటు తన చేతిని శ్రీ వారి చేతి మీద వేసి తన గుండెలకేసి మరింత గా అదు ముకుందు. “ఎందు కి ప్పుడు అనవసరంగా మా ఇద్దరికీ వేడెక్కిస్తున్నారు” అన్నాను. అప్పటి కి కానీ శ్రీ వారు సు మన పరిస్తితి అర్ధం చేసుకో లేదు. “ఏంటి ? రూం కెళ్ళి ఒక షో వేసుకుని మీ తాతయ్య దగ్గరకు వెళ్తావా అయితే ?” అన్నాను. “చీ.. పోండి ఆంటీ!” అంటు నవ్వింది. ఉదయం శ్రీ వారు అన్నట్లు ప్రతిదాని కీ అలా “చీ పోండి ” అనటం తన కు ఊత పదం లాగుంది. అలా అదీ ఇదీ మాటలాడు కుంటూ, వీలయినప్పుడల్లా శ్రీ వారితో మా ఇద్దరి రొమ్ములు పిసికించుకుంటూ, దారిన వంటరిగా పోయే మగ వెధవలందరినీ రెచ్చగొడుతూ మరో గంట సేపు అలానే ఆ బీచ్ లొ గడిపాము ముగ్గురం. అలా ఆ గంట గడిచే సరికి శ్రీ వారి పిసుకుళ్ళతో సుమనా, నేనూ ఇద్ద రం బాగా వేడెక్కి పోయాము. ఎప్పుడెప్పుడు రూముకు వెళ్ళి అసలు పనిలో దిగి పోదామా అని ఇద్దరికీ తహ తహగా ఉంది. అందుకే నేనే చొరవ తీసుకుని “ఇక చాలు గానీ వెళ్తాం పదండి” అంటు లేచి నిల్చున్నాను. “ఏంటి బాగా వేడెక్కి పోయావా?” అంటూ నవ్వారు శ్రీ వారు. “ఇంకే మీ పనిలే నట్లు అదే పనిగా కూర్చుని రెచ్చగొడుతుంటే వేడెక్కరా మరి?” అన్నాను. శ్రీ వారు ఏమీ మాటలాడ కుండా లేచి నిల్చున్నారు. పక్కనే ఉన్న సుమన కూడా లేచి నిల్చుని మాతో పాటే అడుగులెయ్య సాగింది. కొద్ది దూరం వెళ్ళగానే ఏదో అను మానం వచ్చి వెనక్కు తిరిగి చూసాను. ఇందాక మా వైపే గుడ్లప్పగించి చూసిన కాలేజీ కుర్ర వాళ్ళు ఇద్దరూ అంత వరకూ ఎక్కడ ఉన్నారో ఏమో మేము అలా కదలగానే మా వెనుకే నడవసాగారు. “అంకుల్ అదృష్ట వంతుడురా.. ఆంటీ ని, ఆమె చెల్లెల్ని ఇద్ద రినీ పట్టాడు ” అన్నాడు ఒకడు. “చెల్లెలు ఏమో గానీ ఆంటీ పిట పిట లాడి పోతోంది రా” పక్కన వాడి జవాబు. ఆవాబు. అంతే వెంటనే చటుక్కున వెనక్కు తిరిగి చూసాను. వాళ్ళిద్ద రూ మా పై కామెంట్ చేస్తున్నట్లు కాకుండా ఎటో చూస్తూ మాటలాడుతున్నట్లు నటిస్తున్నారు. చేసేదే మి లేక వడి వడిగా నడిచి ఆటో మాటలాడు కుని ఆటో ఎక్కాము ముగ్గురం. ఆటో ఎక్కగానే “వెధవలు.. వెధవలుని” అంటూ విసుక్కున్న శ్రీవారిని చూసి చిన్నగా నవ్వింది సు మన. “ఏంటి నవ్వుతున్నావ్?” అన్నారు తను. “మరి, వాళ్ళని రెచ్చగొట్టింది మీరే కదా. రెచ్చిపోయి వాళ్ళు ఏదో కూసారని.. వెధవలు అంటున్నారే” అని మళ్ళీ నవ్వింది. “అంత దమ్ములున్న వెధవలైతే వచ్చి ఒక చాన్ స్ కావాలని అడగొచ్చు కదా.. కుళ్ళు కామెంట్స్ చెయ్యక పోతే” అన్నారు శ్రీ వారు. “…” అంటూ ఆటో డ్రైవర్ వింటాడన్నట్లు సైగ చేసాను. దానితో ఆటో వోటల్ వద్దకు చేరే వరకూ ఇద్దరి నోటి కి మూత పడింది. వోటల్ దగ్గర ఆటో దిగి శ్రీ వారు దభ్బులు ఇస్తుంటే నేను, సు మన వోటల్ లోకి నడుస్తూ ఎందుకో తల తిప్పి చూసాము. అక్కడ బైక్ మీద కూర్చుని మా వైపే చూస్తూ కనపడ్డారు ఆ ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. మా ఆటో వెనకే ఫాలో అయ్యి వచ్చినట్లున్నారు. మేము వాళ్ళిద్దరి వైపూ చూసామని గమనించ గానే మా ఇద్దరికీ “బై ” అన్నట్లు చెయ్యి ఊపి “బోయ్ ” మని హారన్ కొట్టు కుంటూ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయారు. తను చూస్తుంది నమ్మలేనట్లు తల అటూ ఇటూ అడ్డంగా ఊపింది సు మన. ఇంతలో ఆటోకు డబ్బులు ఇచ్చి వచ్చిన శ్రీ వారు సు మన వైపు తిరిగి “మీ రూముకు వెళ్తావా లేదంటే కాసేపు వచ్చి మా రూంలో కూర్చుని వెళ్తావా?” అన్నారు. తను సుమనని ఎందుకు రమ్మంటున్నారో నాకు అర్ధం అయ్యింది. అప్పటికి టైం 7:30 కావస్తోంది. “ఏంటి ఇంకో గంట ఆగి తే ఆ పిల్ల మీదే కదా.. గంట కూడా ఆగలేరా?” అన్నాను. శ్రీ వారు తిరిగి ఏదో అనే లోగా సు మన “తాతయ్య ” అంటూ లాబీ వెపు చూపింది. అక్కడ లాబీ లోని సోఫాలో కూర్చుని మా వైపే చూస్తున్నారు గంగాధరం గారు. ముగ్గురం ఆయన దగ్గరగా నడిచి తనని పలకరించాము. “మీరు వస్తారేమో అందరం కలసి భోజనం చేద్దామని ఎదురుచూస్తున్నాను” అన్నారు ఆయన. మేము ముగ్గురం ఏమి మాటలాడ కుండా తన వెనుకే రెస్టారెంట్ లోకి నడిచాము. భోజనం చేస్తు నలుగురం ఏదో ఒకటి మాటలాడుతున్నా మే కానీ మా నలుగురి ఆలోచనల్లో . తరువాత జరగబోయే కార్యక మం గురించే అని నాకు తెలుసు. సర్వర్ బిల్ తేగానే శాస్త్రి ఎంత వారిస్తున్నా వినకుండా గంగాధరం గారే అందరికీ బిల్ కట్టారు. పాపం ముసలాయన నేను తనకు దక్కుతున్నానన్న ఆనందంలో ప్రతి పూటా తనే బిల్ కడుతున్నారు. మధ్యలో మా వారి పని బాగుంది. ఇటు ఆయన చేత డబ్బులు కట్టిస్తూ అటు ఆయన గారి ముద్దుల మనవరాలి తో మద్దెలు వాయించుకుంటున్నారు. గంగాధరం గారు బిల్ కట్టగానే అందరం లేచి నిలబడి లాబీ వెపు నడిచాము. శ్రీ వారు తనతో “ఇక మేము రూముకు వెళతా మండి. నేను వెళ్ళి కాస్త ఫ్రెషప్ అయ్యి బయలుదేరాలి. మా చిన్న నాటి ఫ్రెండ్ ఒకతనితొ సిని మాకు వెళ్తామని ప్లాన్ చేసాము. ఇక్కడ నుంచి థియేటర్ చేరే సరికి ఎంతలేదన్నా మరో 20 నిమిషాలు పడుతుంది” అని చెప్పి గంగాధరం గారు చూడ కుండా సు మన వైపు చూసి కన్ను గీటారు. గంగాధరం గారు కూడా “నిజమే.. నేను కూడా ఒక చిన్న నాటి మిత్రుడిని వెళ్ళి కలవాలి. తను మళ్ళీ రేపు ఉదయాన్నే వెళ్తున్నాడు” అన్నారు. “అయ్యో అలానా.. అయితే మీరు వచ్చే వరకూ సుమనని కావాలంటే వచ్చి లలిత దగ్గర ఉండ మనండి” అన్నారు శ్రీ వారు. “ఎలాగూ తను ఒప్పుకోరు” అని శ్రీ వారి కి తెలిసే ఆ మాట అన్నారో లేదంటే “సు మన వచ్చి మా రూంలో ఉంటే వాటుగా మా ఇద్దరినీ కలిసి వాయించు కో వచ్చు కదా అనుకుని అన్నారో అర్ధం కాలేదు. శ్రీవారి మాటలకు గంగాధరం గారు పచ్చి వెలక్కాయ గొంతులొ పడ్డట్లు ముఖం పెట్టి సుమన వైపు తిరిగి “ఏమ్మా? వెళ్ళి నేను వచ్చే వరకూ ఆంటీ దగ్గర ఉంటావా?” అన్నారు. సు మన కు విషయ మంతా ముందే తెలిసి ఉన్నందువల్ల వెంటనే తెలివిగా “లేదు తాతయ్యా, నాకు బాగా నిద్రోస్తుంది. ఎలాగూ నిద్ర పోయేదే కదా. ఆంటి వాళ్ళ రూంలో పడుకుని మళ్ళీ మీరు వచ్చాక లేచి వచ్చేదాని కంటే వెళ్ళి మన రూంలోనే పడుకుంటాను” అంది. తన సమాధానంతో గంగాధ రం గారి ముఖం ఒక వెలుగు వెలిగింది. వెంటనే “అలాగే మ్మా నీ ఇష్టం” అన్నారు. ఆ తరువాత నేనూ, శ్రీ వారు మా రూం వైపు నడిస్తే.. సుమన, గంగాధరం గారు వాళ్ళ రూం వైపు అడుగులేసారు. రూంలోకి రాగానే శ్రీ వారి వైపు తిరిగి “ఎందుకండీ పాపం పెద్దాయన్ని ఇరుకులో పెట్టే ప్రశ్నలు వేస్తారు?” అన్నాను. దానికి శ్రీ వారు నవ్వుతూ “ఏమీ లేదోయ్.. ఆయన ఒప్పుకుని ఉంటే.. నువ్వూ ఆ పిల్లా ఇద్ద రూ ఒకరి పప్ప ఒక రు నాక్కోవడం మళ్ళీ ఒక సారి నా కళ్ళారా చూద్దామని… అలా అన్నాను” అన్నారు. తన మాటలకు “మీ ఆశ కు అంతు లేకుండా పోతుంది” అన్నాను. “సరే.. సరే ఇంక మాటల కు టైం లేదు. వెళ్ళి కాస్త ఫ్రెషప్ అవుదాం పద ” అంటూ బాత్రూం లోకి దారి తీసారు తను. ఇద్ద రం సోప్ వేసి ముఖం, కాళ్ళు చేతులు బాగా కడుక్కుని, కాళ్ళకు పట్టి ఉన్న ఇసుక, ఉప్పు వదుల్చుకుని టవల్ తీసుకుని తుడుచుకుంటూ దగిలోకి వచ్చాము.