తప్పెవరిది – 61
“చూద్దాం ” అన్నట్లు తల ఊపాను. ఇక మేము షిప్ యార్డ్ అంతా తిరిగి చూసుకుని బయట పడే సరికి మరో గంట పెనే పట్టింది. తిరిగి మా టాక్సి వద్ద కు వెళ్తూ దూరంగా ఉన్న స్కూటర్ పార్కింగ్ వైపు చూసాను. ఇద్దరూ ఇంకా అక్కడే నిలబడి ఉన్నారు. మేము బాక్సి ఎక్కిన వెంటనే ప్రసాద్ “ఏంటి సర్, ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ కూడా చూస్తారా?” అన్నాడు దానికి శ్రీ వారు “లేదోయ్, మేడంకు తల నొప్పిగా ఉందట. తనని వోటల్ దగ్గర దించేసి నేను మాత్రం వస్తాను. అలా యూనివర్సిటీ చుట్టూ ఒక రౌండ్ వేసి వద్దాం” అన్నారు. “అలాగే సర్’ అంటూ టాక్సిని మేము ఉంటున్న వోటల్ వైపు మళ్ళించాడు తను. వోటల్ దగ్గర నన్ను దించే సి “నువ్వు వెళ్ళి కాసేపు రెస్ట్ తీసుకో లలితా. నేను అలా వెళ్ళి యూనివర్సిటీ చుట్టూ ఒక రౌండ్ వేసుకుని ఒక అర గంటలో తిరిగి వస్తాను” అని చెప్పారు శ్రీవారు. అందుకు “సరే” అని చెప్పి తను వెళ్ళే వరకూ ఆగి వోటల్ లాబీ వెపు అడుగులెయ్య బోతూ పక్కకు చూశాను. నేను ఊహించినట్లే అక్కడ మోటర్ బైక్ పార్క్ చేసి నా వైపే చూస్తూ కన పడ్డారు ఆ కుర్రాళ్ళిద్ద రూ. వెంటనే “ఇలా రండి” అన్నట్లు సైగచేసి లాబీ లోకి నడిచాను. నా వెనుకే లాబీ లోకి పరుగెట్టు కుంటూ వచ్చారు. అక్కడ లాబీ లో ఉన్న ఒక సోఫా లో కూర్చుంటూ వాళ్ళను కూడా కూర్చో మన్నట్లు సైగ చేసాను. ఇద్దరూ పక్కనే ఉన్న సోఫాలో కూర్చున్నారు. “ఏమి కావాలి మీకు? ఎందుకు మా వెంటే తిరుగుతున్నారు?” అన్నాను. “అదీ.. అదీ!” అంటూ నసిగారు. “నీ పేరేంటీ ?” అన్నాను వాళ్ళల్లో ఒక డి వైపు చూస్తూ, “నా పేరు నవీన్ అండి.. వీడే మో రఘు రాం.. రము అంటా ము” అన్నారు. కు అంటా మళ్ళీ తనే “మేము ఇక్కడే.. అంధ్రా యూని వర్సిటీ లో చదువుతున్నాము ” అన్నాడు. “మరి నిన్నటి నించీ మా వెంట ఎందుకు పడుతున్నారు అంటే సమాధానం లేదే” అన్నాను. “అదీ.. నిన్న.. బీచ్ దగ్గర మీ వారు, మితో.. మీ చెల్లాయితో..” అంటూ ఏదో నసిగాడు ఆ నవీన్ అనే వాడు. తను చెల్లాయి అంటున్నది ఉస్మన గురించి అని అర్ధ మయ్యింది. ‘ఆహా.. గుర్తుంది. మీరిద్దరూ వేసిన వెధవ కామెంట్స్ కూడా గుర్తున్నాయి” అన్నాను. “సారీ అండీ.. ఊరకే సరదాగా అన్నాము కానీ మిమ్మల్ని బాధ పెట్టాలని కాదు” అన్నాడు వాడు. “సరే.. ఇంత కూ మా వెనుకే ఎందుకు పడుతున్నారు? చెప్పనే లేదే?” అన్నాను. “అదీ.. వీడి కి పోయిన వార మే పెళ్ళి కుదిరింది అండీ.. వచ్చే నెలలోనే పెళ్ళి. పెళ్ళికి ముందే ఒక సారి..” అంటూ నసగ సాగాడు. “ఆ ఒక సారి ” అన్నాను. “ఆ అనుభ వం ఉంటే బాగుంటుందనీ.. ఎవరంటే వాళ్ళ వద్ద కు వెళ్తే.. లేని పోని జబ్బులు వస్తాయి కదా.. నిన్న మీరు, మీ వారు, మీ చెల్లెలు.. అలా ప్రవర్తిస్తుంటే.. ఒక సారి ట్రై చేద్దామని..” అంటూ చెప్పీ చెప్పనట్లు తన ఉద్దేశాన్ని మెల్లి గా గొణి గాడు నవీన్. “తనకు సరే.. మరి నీకు వద్దా ఆ అనుభ వం?” అన్నాను. తను అన్న మాటలకు నేను కోపగించుకోక పోయే సరికి తనలో ధైర్యం పెరిగి పోయినట్లుంది… “నాకు ఇంత కు ముందే ఒకటి రెండు సార్లు అనుభ వం ఉందండీ. అయినా మీరు కరుణిస్తే మీరూ, మీ చెల్లెలు ఇద్ద రు ఉన్నారు కదా.. మేము ఇద్ద రం” అంటూ ధైర్యంగా తన మనసులోని మాటను చెప్పాడు. “మరి మా వారు?” అన్నాను. నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పకుండా తల వంచుకుని అలానే నిల్చున్నాడు. కాసేపు అలాగే ముగ్గురం మౌనంగా ఉన్నాము. మళ్ళీ తనే ధైర్యం చేసి “ఏ మంటారు?” అన్నాడు. “నువ్వు అడిగిన దాని కి ముందు కోపం వచ్చినా.. మీ ఇద్ద రి ధైర్యాన్ని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేక పోతున్నానోయ్” అన్నాను. ఇద్ద రూ ఏమీ మాటలాడలేదు “ఈ రోజు రాత్రి 8:30 కు మావారు తన స్నేహితుడిని కలుసుకునేందుకు బయటకు వెళ్తున్నారు. మీరిద్ద రూ 8:45 ప్రాంతంలో మా రూముకు రండి.. తరువాత చూద్దాం” అంటూ మా రూం నంబర్ చెప్పేసి వడి వడిగా లిఫ్ట్ వైపు నడిచాను. నా జవాబు కు వాళ్ళిద్దరి రియాక్షన్ ఎలా ఉంటుందో కూడా చూడలేదు. నేను వాళ్ళిద్దరి ముందూ అలా మాటలాడుతున్నప్పుడు నాకు తెలియకుండానే నా గుండె ధడ ధడా కొట్టు కో సాగింది. నా వంట్లో తెలియని త మకం, నా తొడల మధ్య విద్యుత్ పాకి నట్లు ఏదో కలవరం. ఇంకా ఎక్కువ సేపు అక్కడే ఉంటే వాళ్ళిద్ద రినే ఆ క్షణానే నా గదిలోకి రమ్మంటానే మో అన్నంత అలజడి కలిగింది. రూంలోకి వచ్చి అలానే మంచం మీద వాలి పోయి జరిగి పోయిన, జరుగుతున్న, జరగబోతున్న సంఘటనలు తల్చుకుంటూ అలానే పడుకుండి పోయాను. అలా వెళ్ళి తిరిగొస్తానన్న శ్రీ వారు మరో అర గంట తరువాత గానీ రూంలోకి రాలేదు. వచ్చీ రాగానే ఎంతో ఆత్రంగా నా వైపు చూస్తూ “ఏమైంది?” అన్నారు. “ఏమవుతుంది, మీరు చెప్పినట్లే ఏర్పాటు చేసాను” అంటూ జరిగిందంతా చెప్పాను. అంటూ “అయితే 8:45 కు ముహూర్తం పెట్టావన్నమాట” అన్నారు. నేను ఏమి మాటలాడలేదు. మళ్ళీ తనే “ప్లాన్ అంతా బాగుంది కానీ ఒక్క విషయమే ఏమి బాగాలేదు” అన్నారు. “ఏమిటది?” అన్నాను. “రాత్రి ఆ ముసలాడు నిన్ను వాయించడం ఎలాగూ చూడలేక పోయాను. ఈ రోజు ఆ కురాళ్ళని నా ముందే చేసేందుకు ఒప్పిస్తావనుకుంటే, నేను రూంలో ఉండనని చెప్పావు కదా?” అన్నారు. తన మాటలకు నేను నవ్వుతూ “మీరు రూంలో ఉండరని వాళ్ళతో అన్నాను కానీ, మీరు ఉండ దల్చుకుంటే అది వాళ్ళకు తెలియాల్సిన పని లేదుగా?” అన్నారు. “అంటే?” అన్నారు ఆయన. “నిన్న ఉదయం సుమన ని ఎక్కడ దాచి పెట్టానో మీరు అక్కడే దాక్కో వచ్చు” అంటూ క్లోజెట్ తెరిచి తనకు చూపించాను. నేను చూపిన ప్లేస్ చూడగానే అయ్యగారి ముఖం వెలిగి పోయింది. “అమ్మో ఏమో అనుకున్నాను. అమ్మగారు పధకం మొత్తం సిద్ధం చేసి రెడీ అయ్యారు అన్న మాట” అంటూ సంతోషంగా నా బుగ్గ మీద చిటి కే సారు. “చీ పోండి.. చేసేదంతా మీరు. అదేంటో నేను కావాలని కోరుకున్నట్లు నన్ను ఉడికించడం” అన్నాను. “చీ పోండి అనే మాట సు మన దగ్గర నేర్చుకున్నావా?” అంటూ నవ్వారు తను. ఇక ఇద్ద రం అప్పటి నించీ 7 గంటల వరకూ రూంలోనే కూర్చుని టి వి చూస్తూ రెస్ట్ తీసుకున్నాము. టైం 7 దాటగానే శ్రీవారు “కింద కి వెళ్ళి భోజనం చేసి వద్దాం పదా” అంటే ఇద్ద రం వెళ్ళీ భోజనం చేసి తిరిగి రూంకు చేరే సరికి ఇంచు మించు 8 కావస్తుంది. రూంలోకి రాగానే శ్రీ వారు “టైం 8 కావొస్తుంది. ఇక రెడీ అవ్వవూ?” అన్నారు. “రెడీ అయ్యేది ఏముందండీ?” అన్నాను. “భలే దాని వే, కాలేజీ కురాళ్ళ ముందు ఇలా ముసలి దాని లా ఉంటావా, ఉండు చెబుతాను” అంటూ నా సూట్ కేస్ తీసి మోకాళ్ళ వరకూ ఉన్న స్కర్ట్, పల్చగా ఉల్లి పొరలా ఉండే తెల్ల షర్ట్, లేసీ డిజైన్ తో ఉండే ఎర్ర బ్రా తీసి నా చేతి కి ఇచ్చి.. “వెళ్ళి ఫ్రెష్ గా స్నానం చేసి ఇవి వేసుకుని రా” అన్నారు. కధ ఇంత దూరం నడిచాక తన మాట ఎందుకు కాదనాలని మరే మీ మాటలాడ కుండా ఆ బట్టలు తీసుకుని బాత్రూంలోకి నడిచాను. శ్రీ వారు చెప్పినట్లే స్నానం చేసి, శుబ్రంగా తుడుచుకుని తను ఇచ్చిన బట్టలు వేసుకుని బాత్రూం లోంచి బయట పడే సరికి మరో 20 నిమిషాలు పట్టింది. స్నానం చేసేప్పుడు తొడల మధ్య సబ్బు రుద్దు కుంటే కొంచెం గరుకు గరుకుగా తగిలింది. రెండు రోజుల క్రితం మా ఊరిలో బయలుదేరే రోజు అక్కడ శుబ్రం చేసాను. తరువాత మళ్ళీ సబ్బు రాయక పోయే సరికి అక్కడ ఇప్పుడిప్పుడే చిన్న చిన్న మొటి కలుగా వెంట్రుకలు రావడం మొదలవుతున్నట్లుంది. ఎలాగూ బాతూంలోనే ఉన్నాను కదా హెయిర్ 8 మూవర్ రాద్దా మా అనుకుని మళ్ళీ అంతా పెట్టు కుంటే ఇం కా లేట్ అవుతుందని అలాగే స్నానం చేసి బయట పడ్డాను. “క్రమం నా జీవితంలో ఇంతవరకూ అలా మోకాళ్ళ వరకూ ఉండే స్కర్ట్ కానీ, దాని పైన షర్ట్ కానీ వేసుకో లేదు. నేను రూంలోకి రాగానే నా వైపు చూసిన శ్రీ వారు “వోవ్.. సూపర్ !..” అన్నారు.