తెన్నేటిగారి సంధ్యావందనం నవలను – Part 16
ఆఖరి పెగ్ మళ్ళి ముగ్గురం మూడు గ్లాసుల్లో నింపుకుని ఖాళీ అయిన సీసాని దూరంగా పెట్టేసాం. వెంటనే భోజనంమీద దాడి ప్రారంభమయ్యింది. “అభినయ్… డు యు నో… సాండీ పద్మినీ జాతి స్త్రీ… నాలాగా హస్తినీ జాతి కాదు” అంది ఉష. సాండీ కనురెప్పలు బరువుగా వాలిపోతుంటే తలెత్తి చూసింది. “యస్ ఉష ఈజ్ రైట్. ఈ విషయం నాకు కొన్ని వందలసార్లు చెప్పింది. నన్ను అలా చేసినప్పుడల్లా చెబుతూ వుంటుంది—” అంది. “అలా చేసినప్పుడు అంటే ఏమిటో తెలుసా? మగాడి అవసరం లేకుండా, నేనూ, సాండీ, ఒకరినొకరు స్వయంతృప్తి పరుచుకుంటాం…” అంది ఉష. “ఔను. నాకు తెలుసు. మధ్యాహ్నం చూసాను. మీరిద్దరూ మేడమీద గదిలో…” అని చెప్పేసాను. ఆల్కహాల్ నాచేత నిజం చెప్పించేసింది. సంధ్య షాక్ అయినట్లు నావంక చూసింది. ఉష కూడా నమ్మలేనట్లు చూసింది. “అయాం సారీ సాండీ! చాలాసేపటి వరకు మీరిద్దరూ కన్పించకపోయేసరికి అన్ని గదులూ వెదికి పైకొచ్చాను. సరిగ్గా అదే సమయంలో మీరిద్దరూ ఒకరినొకరు కౌగలించుకుంటున్నారు” అన్నాను. సిగ్గుతో తలవంచుకుని మునిపంటి కింద పెదవి కొరుకుతోంది సంధ్య. సరిగ్గా అదే క్షణంలో బిగ్ షాట్ కెందుకు మూడు వచ్చిందో నాకు తెలీదు. మధ్యాహ్నపు దృశ్యం నా మనోఫలకం మీద కదలాడటం— ఆ దృశ్యం నేను చూసానని వాళ్ళకి తెలియచేయటం, ఆ స్థితిలో ఒక మగాడు రహస్యంగా గమనించాడు అని తెలియగానే స్త్రీసహజమైన సిగ్గుతెర సంధ్యలో ముంచుకురావటం నాకు కిక్ ఇచ్చింది కాబోలు! ఉష చెయ్యి నా ఛాతీమీద రోమాలను చాలాసేపట్నించీ నిమురుతూనే వుంది. మధ్యమధ్యలో సంధ్య ఆ దృశ్యాన్ని గమనిస్తూనే వుంది. “అసలు మా ఇద్దరికీ ఈ ఆలోచన రావటానికి కారణం స్పాటీ!” అంది ఉష. సంధ్య శ్రద్ధగా భోజనం చేస్తోంది. ఆమె గ్లాసు ఖాళీ అయిపోయింది. నా గ్లాసులోనూ, ఉష గ్లాసులోనూ కొద్ది కొద్దిగా మిగిలింది. మేము స్లోగా భోంచేస్తున్నాం. “ఏ ఆలోచన?” అన్నాను. “అదే. నాలుకద్వారా పుస్సీక్యాట్ కి బిగ్ షాట్ లేని లోటు తీర్చవచ్చనే ఆలోచన” అంది ఉష నవ్వుతూ. “స్పాటీ ఎవరు?” “సాండీ ఇంటి యజమానురాలు జమునారాణి గారింట్లో వుండే కుక్క. తెల్లని ఆ కుక్క ఒంటిమీద ఎక్కడ పడితే అక్కడ డిజైన్ లు వేసినట్లు నల్లని స్పాట్స్ వుంటాయి. అందుకే దాన్ని స్పాటీ అని పిలిచేవారు” అని చెప్పడం ప్రారంభించింది ఉష. సంధ్య జమునారాణి గారింట్లో అద్దెకుండేది. అక్కడనుంచి ఆసుపత్రికి డ్యూటీకి వెళుతుండేది. జమునారాణి భర్తపోయి ఎనిమిది సంవత్సరాలయింది. ఆమె వయసు నలభై ఏళ్ళుంటుంది. ఒకసారి జమునారాణి అర్జంటు పనిమీద తిరుపతికి వెళ్ళవలసి రావడంతో స్పాటీని సంధ్యకి అప్పగించింది. నాలుగురోజులపాటు స్పాటీకి వేళకింత భోజనం పెట్టి, జాగ్రత్తగా చూసుకోవలసిన బాధ్యత సంధ్య నెత్తిన పడింది. రాత్రి భోజనాలయ్యాక అలవాటు ప్రకారం ఉష, సంధ్య మంచం మీదకి చేరుకుని, ఒకరినొకరు కౌగలించుకుని ముద్దులు పెట్టుకుంటూ చిలిపి సరసాలు ఆడుకుంటూ క్షణాలలో నగ్నంగా తయారయ్యారు. ఇద్దరు ఒంటిమీద నూలుపోగు లేదు. ఉష, సంధ్య పెదవులని తన నోట్లోకి తీసుకుని, ఆమె నాలుకతో తన నాలుకను పెనవేసే ప్రయత్నం చేస్తుండగా హటాత్తుగా కెవ్వుమంటూ లేచి కూర్చుంది సాండీ. ఉష కూడా అదిరిపడి లేచి కూర్చుంది. ఎదురుగా మంచం మీద స్పాటీ—చెవులు రిక్కించి నాలుక బయటికి జాపి, తోకాడిస్తూ… మరుక్షణం చిందులు తొక్కుతూ సంధ్య పిరుదులని తొడలని నాలుకతో గజిబిజిగా కంగారుగా తడిపేస్తోంది. మరునిముషం సాండీని వదిలిపెట్టి ఉష మీదకి దాడిచేసింది. సన్నగా ఈలవేస్తూ కుఁయ్ కుఁయ్*మంటూ అదో రకమైన ఆత్రుతతో ఉష ఘనవక్షశిఖరాలను తన పొడుగాటి నాలుకతో ఒకే ఒక్క స్ట్రోక్ తో తడిపేసింది. ఇటునుంచి అటు, అటునుంచి ఇటు గెంతులేస్తూ నానా గొడవ చేస్తుంటే— “ఛిఫో! మంచం దిగు! గో స్పాటీ గో!!” అని అరుస్తోంది సంధ్య. అప్పుడొచ్చింది ఉషకో మెరుపులాంటి ఆలోచన. రోజూ జమునారాణికి అలవాటైన స్పాటీ ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తుందో దానికేం కావాలో తెలుసుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది ఉష. “సాండీ! ఇద్దరం ఫ్రీగా వెల్లకిలా పడుకుందాం. అసలు అదేం చేస్తుందో చూద్దామే” అంది ఉష. ఇద్దరూ పడుక్కున్నారో లేదో, ఛంగున వారి మధ్యకి దుమికి, సంధ్య కాళ్ళ మధ్యన చోటు సంపాదించుకుంది స్పాటీ. చల్లని ముక్కుతో ముందు వాసన చూసి, చటుక్కున నాలుక బారజాపి, సాండీ పుస్సీక్యాట్ ని నాకుతోంది. ఉష నిర్ఘాంతపోయి చూస్తుంటే ఎవరో నేర్పించినంత కళాత్మకంగా, అందంగా, చక్కటి నైపుణ్యంతో, పొడుగాటి వెచ్చటి తడి తడి నాలుక, చాకచక్యంగా ఉపయోగిస్తుంటే… సంధ్య ఉన్మాదినిలా అరుస్తుంది. “అబ్బ—ఉషా ఉషా… వాటే గ్రేట్ ఎక్స్*పీరియన్స్! రియల్లీ ఎంత బావుందో”. ఆనంద పారవశ్యంతో విలవిలలాడుతూ ఎక్స్*టెసీలో అరుస్తుంది సాండీ. స్పాటీ నాలుక వాయువేగంతో కదులుతోందక్కడ. స్పాటీ చేస్తున్న ఉఛ్వాస నిశ్వాసల్లో వేగం పెరుగుతోంది. పుస్సీక్యాట్ మీద స్పాటీ నాలుక చేస్తున్న చప్పుడు ఏదో జుర్రుమంటున్నట్లు స్పష్టంగా వినిపిస్తుంది. ఉష, సంధ్య గుండ్రటి వక్షోజాలమీద చేతులు వేసి, మృదువుగా మర్ధిస్తోంది. స్పాటీ చేస్తున్న చప్పుళ్ళు వింటూ వెర్రెత్తినట్లు అరుస్తోంది సాండీ. అంతలో ఛంగున ఉష మీదకి దుమికింది స్పాటీ. వెల్లకిలా పడిపోయిన ఉషమీదకి దుమికి—ఉష మెడ మీద, ఫాంటసీలను, చంకలని, పొట్టని, బొడ్డుని, పుస్సీక్యాట్ ని, తొడలని, పిరుదులని నాలుకతో తడిపి తడిపి ముద్దచేసింది. పుస్సీక్యాట్ ని చేరుకోగానే చల్లని స్పాటీ ముక్కు తగిలి ఉష వెర్రి ఆనందంతో అరిచింది. వాసన చూసి నాలుక ప్రయోగించగానే “ఓ మైగాడ్! స్పాటీ ఈజ్ ఎ డెవిల్” అని అరుస్తూ తన్మయత్వంతో వూగిపోతుంటే— సాండీ కిలకిల నవ్వుతోంది. అయితే ఉష సాండీలా కదలకుండా వుండిపోలేదు. కావాలని స్పాటీని రెచ్చగొడుతోంది, అరుస్తోంది, నిట్టూరుస్తుంది, నవ్వుతోంది, మెలికలు తిరుగుతోంది ఉష. పుస్తకంలా తెరుచుకుంది ఉష. ఆ అవకాశం కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు స్పాటీ తల పుస్సీక్యాట్ మీదకి చేరుకుంది. పైకి కిందకి తల ఆడిస్తూ నాలుకతో ఉష అంతరాళాలని శోధిస్తుంది. ఆనందతిశయంతో కేకవేసింది ఉష. అంతటితో ఆగలేదు స్పాటీ. ఉషని కాళ్ళతో గోకుతూ, బోర్లాతిరిగి పడుకోమని గోలచేస్తూ కుఁయ్ కుఁయ్ మంటోంది. “అటు తిరగమంటోందే నిన్ను” చెప్పింది సంధ్య. “ఓకే. ఓకే స్పాటీ… కాస్త ఆగు…” అంటూ సరదాగా ఏం చేస్తుందో చూద్దామని బోర్లా పడుక్కుంది ఉష. అంతే! స్పాటీ ఉష వీపు మీద కాళ్ళు పెట్టి పైకి అధిరోహించే ప్రయత్నం చేస్తూ, నడుము కదిలిస్తుంటే… సాండీ ఆ దృశ్యం చూసి పగలబడి నవ్వసాగింది. “మైగాడ్! ఇదా జమునారాణి రోజూ చేసే పని!” అంది ఉష. అంతటితో స్పాటీని చైనుతో కట్టేయకపోయి వుంటే- ఆ పని కూడా చెయ్యకుండా వదిలిపెట్టేది కాదు. జరిగినదంతా ఉష వివరంగా వర్ణించి చెబుతుంటే సంధ్య కోపంగా అంటోంది— “అంత వివరంగా చెప్పనవసరంలేదు ఉషా…” అని… అప్పటికే ఉష చేతులు నా బిగ్ షాట్ చుట్టూ బిగుసుకున్నాయి. అందరికన్నా ముందు సంధ్య భోజనం అయిపోయింది. బిగ్ షాట్ తో ఉష ఆడుకుంటోందని సాండీకి తెలీదు. “గుడ్ నైట్ బోత్ ఆఫ్ యు” అంటూ లేచి నిల్చుంది సంధ్య. వెంటనే తూలి పడబోయి నిలదొక్కుకుంది. “ఆగు సాండీ…” ఏదో అనబోయింది ఉష. “నోనో. ఇప్పటికే శృతిమించిపోయింది ఉషా డియర్. మరికాస్సేపు వుంటే నేనేం చేస్తానో నాకు తెలీదు…” అంటూ ఆమె జాగ్రత్తగా వెళుతోంది. ఆమె మాటలు ముద్దు ముద్దుగా వస్తున్నాయి. “నీకిప్పుడు స్పాటీ కావాలి… ఔనా?” అరిచింది ఉష. ఔనన్నట్లు తల ఊపుతూ ఆమె వెళుతోంటే ఉష నావైపు చూసి— “అభి ఆమెను చూస్తే నీకు జాలి కలగటంలేదు? పాపం… మొగుడు అనబడే వెధవ మోసం చేసి అమెరికాకి పారిపోతే, నర్సుగా లేచి, జీవితాన్ని వెళ్ళబుచ్చుతోంది.