నేను-నా దేవత పార్ట్-63
అమ్మా, అక్కానా దగ్గరికి వచ్చి వెళ్ళిన ప్రతిసారి నాకు వాళ్ళ బ్రా లు చెరి ఒకటి ఇచ్చి వెళ్తారు. తిరిగి మేము కలుసుకునే వరకు నాకు ఎవరు గుర్తుకు వస్తే వాళ్ల బ్రా లో నా మొడ్డ పాలని కార్చుకోవాలి. మేము కలుసుకున్నప్పుడు…వాటిని చూపెట్టమని గొడవ చేసే వాళ్లు. వాటిని చూసుకుని నేనెవరి బ్రా లో ఎక్కువ రసాన్ని కార్చానో లెక్కలు వేసుకునే వాళ్లు. నేను వాళ్ల గొడవని చూస్తూ బాగా నవ్వుకునే వాడ్ని. చివరికి ఎవరో ఒకరు గెల్చేవాళ్ళు. ఇక మొదట వంతు వాళ్లదే. ఓడిపోయిన వాళ్ళ ముందే…..నాతో ఒక దెబ్బ వేయించుకుని సంతోషపడేవాళ్ళు. అంతే కాదు……మరుసటి రోజంతా వాళ్ళిద్దరూ శుభ్రంగా తలారా స్నానం చేసి ఆ మరకలు పడిన బ్రాలు తొడుక్కునే వాళ్ళు. నేను గమనించేలా ఒక స్ట్రాప్ ని కాస్త బయటికి కనిపించేలా చేసి, నేను కళ్ళెగరేయగానే వాళ్ళు సిగ్గుగా అవునంటూ తలలూవేవాళ్ళు. ఆలా చాలా సరదాగా సంవత్సరాలు గడిచిపోతుండగా పిడుగులాంటి వార్త వచ్చింది. ఒక రోజు ఉదయం నేను కాలేజ్ లో ఉండగా నా సెల్ ఫోన్ మోగింది. అది నా దేవత వద్ద నుంచి. ముందు రాత్రే మేము ఫోన్ సెక్స్ చేసుకున్నాము. నాన్న వెంకటష్ అంకుల్ తో కలిసి వేరే ఊరు వెళ్ళారట. దొరికిందే సందని వసుంధరక్క మా ఇంట్లోనే మకాం వేసిందట. సాయంత్రం వరకు ఒకళ్ళదొకరు నాక్కుని, వేళ్లు దోపుకుని ఆడించుకుని అలసి పోయారట. రాత్రి నాతో ఫోన్లో మాట్లాడుతూ మళ్ళీ రెచ్చిపోయి కిందామీదా పడ్డాక…..నన్ను వదిలారు. నేను కూడా ఫోన్లో వాళ్ల మాటలు, మూలుగులు వింటూ జాడించుకుని వాళ్ల బ్రాల్లో కార్చుకున్నాను. మళ్ళీ పొద్దున్నే నేను ఎందుకు గుర్తొచ్చానో ? ? అనుకుంటూ క్లాస్ బయటికి నడిచి ఫోన్ ఆన్ చేసి హలో !! అన్నాను. అట్నుంచి అమ్మ ఏడుపు గొంతు విని ఒక్కక్షణం నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. “ఏయ్!! సరూ!! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు ? ? “ ఆదుర్దాగా అడిగాను. అయినా అట్నుంచి ఏడువే సమాధానంగా ఉంది. తను ఏమీ మాట్లాడ్డం లేదు. నాక్కాస్తా కంగారు ఎక్కువైంది. ఏమైందని ? పెద్దగా అడగడంతో నా మాటలు వినపడి నా క్లాస్ మేట్స్ కొందరు నా దగ్గరికి వచ్చారు. నెమ్మదిగా ఎలాగో గొంతు పెగుల్చుకుని అమ్మ నాతో అన్న మాటలు ఇప్పటికి నా చెవిలో గింగురుమంటూనే ఉన్నాయి. ఆఫీస్ పని మీద కార్లో వేరే ఊరికి వెళ్ళిన మా నాన్న, వెంకటేష్ అంకుల్ పని పూర్తవగానే ఆ రాత్రే తిరిగి మా ఊరికి బయల్దేరారట. మధ్య దారిలో ఆగి ఉన్న ఒక లారీని….చీకట్లో చూసుకోకుండా గుద్దేసారట. అంకుల్ అక్కడికక్కడే చనిపోయారట. తెల్లవారుతుండగా పొలం పనులకి వెళ్ళే చుట్టు పక్కల గ్రామస్థులు ఎవరో చూసి….కొన ప్రాణాలతో కొట్టుకులాడుతున్న మా నాన్నని దగ్గర్లో ఉన్న గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్లో చేర్చారట. విషయం తెలుసుకున్న అమ్మ, వసుంధరక్క హుటాహుటిన అక్కడికి చేరుకుని వెంటనే మా ఊర్లో ఉన్న పెద్దహాస్పిటల్ కి తీసుకుని వచ్చేసారట. అక్కడి డాక్టర్లు మా నాన్నకి చాలా రక్తం పోయిందని చెప్పి, తను బ్రతకడం చాలా కష్టమన్నారట. తమ ప్రయత్నాలు తాము చేస్తామంటూనే దగ్గరి వాళ్లందరికి కబురు చేసి పిలిపించమన్నారట. అమ్మకి పరిస్థితి అర్థమై నాకు వెంటనే ఫోన్ చేసింది. మా మాటలు నా చుట్టూ గుమికూడిన క్లాస్ మేట్స్క చాలామందికి అర్థమైయ్యాయి. వాళ్లు వెంటనే మా డైరెక్టర్కి విషయం వివరించి నేను మా ఊరికి వెళ్ళడానికి తననుంచి అనుమతిని తీసుకున్నారు. కొంతమంది స్నేహితులు దగ్గరుండి నన్ను రైలెక్కించారు. మరుసటి రోజు పొద్దున్నే నేను మా ఊరికి చేరుకున్నాను. వెంటనే అమ్మ చెప్పిన హాస్పిటల్ కి వెళ్ళాను. నాన్న ఇంకా ఐసియు లోనే ఉన్నాడు. బయట అమ్మా, అక్కలతో పాటు మా నాన్న ఆఫీసు వాళ్ళు మా ఇంటి చుట్టు పక్కల వాళ్ళు కొంతమంది వాళ్లని ఓదారుస్తున్నారు. నేను వాళ్ల కంట పడగానే వాళ్ల మధ్య నుండి లేచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నన్ను వాటేసుకుని బావురుమన్నారు. పాపం వసుంధరక్కని చూస్తుంటే నా మనసంతా కలిచి వేసింది. అమ్మ ఎప్పుడూ చిన్న బొట్టు బిళ్లలు పెట్టుకునేది ఫ్యాషన్ కోసం. కానీ..వసుంధరక్క మాత్రం ఎప్పుడూ నుదుటి మీద పావలా కాసంత కుంకుమ బొట్టు పెట్టుకునేది. ఇప్పుడు తన నుదురు బోసిగా ఉంది. ఆ ముందు రోజు సాయంత్రమే అంకుల్ కి దహన సంస్కారాలు జరిపించేసారట. అంకుల్ తరపునుంచి కొంతమంది బంధువులు మాత్రం వచ్చారట. అక్కకేమో తన తరపు నుంచి ఎవరూ లేరాయె. వాళ్లద్దరినీ ఒదారుస్తుంటే నాకు కూడా ఏడుపు ఆగలేదు. కానీ నిభాయించుకున్నాను. అలా రెండు రోజులు నాన్న కోమాలోనే ఉన్నాడు. నానాటికి నాన్న బ్రతుకుతాడన్న ఈ ఆడుగంటసాగింది. మూడో రోజు ఉదయం డాక్టర్లు వచ్చి సారీ ! అన్న ఒక్క మాట చెప్పి నా భుజం తట్టి…ఇప్పుడే కాస్త గుండె నిబ్బరంగా ఉండాలని ఏవేవో చెప్తున్నారు కానీ…..నా చూపులన్నీ కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్న మా అమ్మ మీద, అక్క మీదే ఉన్నాయి. తరువాత జరుగ వలసిన తతంగాలన్నీ జరిగిపోయాయి. అక్క పరిస్థితే మరీ ఘోరంగా ఉంది. అంతకుముందు కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం తనకున్న ఒక్కగానొక్క ఆత్మీయురాలు తన తల్లి కాలం చేసింది. ఇప్పుడు తనకు జీవితాంతం తోడుండాల్సిన భర్త కూడా లేదు. కనీసం పిల్లలు కూడా లేరు. పాపం… ఒక్క ముద్ద కూడా సరిగ్గా తినేది కాదు ఆ దిగులుతో. అమ్మ పరిస్థితి కూడా ఇంచుమించు అంతే ! కానీ….తనకు నేనున్నాననే ఒక భావన కాస్త ఉహామనం కలిగిస్తోంది. కొన్నిరోజులకి అన్ని కార్యక్రమాలు పూర్తయ్యాయి. దాదాపు నెల రోజుల తరువాత నేను బయలుదేరే సమయం వచ్చింది. అప్పటికి నా దృష్టిలో మా వాళ్లు జరిగిన దారుణాన్ని జీర్ణించుకునే స్థితిలో ఉన్నారనిపించింది. ఇక నేను తిరిగి ముంబాయికి బయలుదేరాల్సి ఉంది. అదే విషయం నేను వాళ్లకి చెప్పాను. నా మాటలు ముభావంగా వింటూండిపోయారే కానీ వెదవి విప్పి ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడ లేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం మరుసటి రోజు ఉదయానికి నేను బయల్దేరడానికి నా సూట్ కేస్ సర్దుకుంటున్నాను. నెమ్మదిగా అడుగుల సవ్వడి విని తల తిప్పి చూస్తే..తలుపు దగ్గర అమ్మ తల వంచుకుని నిలబడి ఉంది. నా చేతిలో ఉన్న నా బట్టల్ని అలాగే మంచం మిద వదిలి తన వద్దకి నడిచాను. అమ్మ నుంచి చిన్నగా ఏడుస్తున్న శబ్దం వస్తూంది. నేను అమ్మని దగ్గరకు తీసుకుని చుబుకం పట్టుకుని తన తలని పైకెత్తాను. కళ్ళనిండుగా నీళ్ళు. ఏడ్చి ఏడ్చి తన కళ్ళు బాగా ఎర్రబడి ఉన్నాయి. నేను తనని హత్తుకుని నుదుటి మీద ఆర్తిగా ముద్దు పెట్టాను. దాంతో అప్పటి వరకూ అణిచి పెట్టుకున్న దుఖః ఒక్కసారిగా వెల్లుబికింది అమ్మలో. భోరుమని ఏడుస్తూ తీగెలా నన్ను గట్టిగా పెనవేసుకు పోయింది. నేను అమ్మని సముదాయిస్తూ పక్కకి చూస్తే…..హాల్లో సోఫాలో కూర్చుని మావంకే దీనంగా చూస్తున్న అక్కకనిపించింది. తన ముఖంలో కూడా చెప్పలేనంత బాధ కనిపిస్తోంది. తన బాధని చూసి నా కళ్ళల్లో కూడా నీళ్ళు చిప్పిల్లాయి. చేతిని చాచి తనని మా దగ్గరకు రమ్మని పిలిచాను. ఒక్క అంగలో మా వద్దకు చేరి నా చేతుల్లో గువ్వలా ఒదిగిపోయింది అక్క ముగ్గురం కొద్దిసేపు అలా హత్తుకుని ఉండిపోయాము. తరువాత అమ్మ తల పైకెత్తి నా వంక చూస్తూ ” ఇప్పటికే మాకెవ్వరూ లేరు నువ్వు తప్ప అనుకుంటూంటే… ఇప్పుడు నువ్వు కూడా మమ్మల్ని వదలి వెళ్ళిపోతానంటావా ? మమ్మల్ని ఇలా వదిలేసి పోవటానికి నీకు మనస్సెలా వచ్చింది రా…నా చిట్టి తండ్రీ ! ! మేమేమైపోవాలి చెప్పు ? ఊ? మా మీద నీకు కొంచెమైనా ప్రేమ ఉందా అసలు ? ? ? ” సన్నగా ఏడుస్తూ అంది అమ్మ. “అవున్రా తమ్ముడూ !! ఇప్పుడు ఈ లోకంలో మాకు నువ్వు తప్ప వేరే ఎవ్వరూ లేరు. ఈ సంగతి నీక్కూడా బాగా తెలుసు. అయినా మమ్మల్ని వదిలి వెళతానంటున్నావు. మరి మా సంగతేమిటి?” అక్కకూడా ఏడుపు గొంతుతో అంది.