పిల్ల కలువ పువ్వు
మనిషి మెదడు చాలా పెద్దది. ఎంత పెద్దదంటే లక్షమంది పరువంలో వున్న ఆడపిల్లలతో వున్న పరిచయాల్ని దేనికదే విడిగా గుర్తుంచుకోగలిగినంత. మనిషి మెదడు చాలా చిన్నది. ఎంత చిన్నదంటే పరువంలో వున్న ఒకే ఒక్క యువతి మనసును అర్ధం చేసుకోలేనంత. – మైధిలి ష్.. గపచుప్ ఉష ఎంత అందంగా వుంటుందో అంత నాజూకైన ఇరవై రెండేళ్ళ పిల్ల. తల్లి ఐరిష్, తండ్రి ఇండియన్ కావటంతో వాళ్ళిద్దరి జీన్స్ దీనికి నాలుగు జన్మలకు సరిపడినంత అందాన్ని సమకూర్చి పెట్టాయి. ఆ పిల్లకు పన్నెండేళ్ళ వయసులో మొట్టమొదటిసారి బర్త్ డే బేబీ డ్రస్సులో చూశాను. మళ్ళీ ఇరవై రెండేళ్ళ వయసులో చూశాను. తొలిసారి చూసినప్పుడు పాపంగా కనిపించింది. ఇప్పుడు అద్భుతంగా కనిపిస్తోంది. అదే కాదు దానితో అనుభవం కూడా మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుకొస్తుంటాయి. ఆ అనుభవాల సారాంశం మీ కోసం .. పిల్ల కలువ పువ్వు పిల్ల కలువ పువ్వు >> మైధిలి << 1998లో హైదరాబాదు బేగం పేటలోని ఒక కంపెనీలో పనిచేసేవాడినని నా రెండు గత కథల్లో చెప్పాను. 1999లో ఈ కంపెనీకి సంబంధించిందే ఇంకో కంపెనీకి మారాను. అందులో నాతోపాటు పనిచేసిన ఒక అందమైన తెల్లపిల్ల పేరే ఉష. నిజానికి ఆ పిల్ల చిన్నప్పటినుంచీ నాకు తెలిసిన పిల్లే. మా వూర్లో కృష్ణ కాలువ ఇంజనీరు కూతురు ఉష. నాకంటే రెండేళ్ళో మూడేళ్లో చిన్నది. నేను పంచాయితీ రోజ్ గార్ బళ్ళో ఏడులో వున్నప్పుడు అది ఐదులో వుండేది. చిన్నప్పట్నుంచీ కత్తిలాగా చురుగ్గా వుండేది. బళ్ళో మనమంటే అందరికీ బలాదూర్ కాబట్టి మనతో కాస్తంత మర్యాదగా వుండేదనుకోండి, అది వేరే విషయం . కొత్త కంపెనీలోకి మారి హెమోర్ దగ్గర సంతకం పెట్టి ఆయన క్యాబిన్ నుంచి బయటికొచ్చానో లేదో అక్కడ తారసపడింది శ్వేత గులాబి. వెంటనే పోల్చుకోలేకపోయాను. కానీ అది నన్ను ఠకీమని గుర్తుపట్టేసింది. బావున్నావా ప్రభూ అనేసింది. నాకు దాని అందానికే మైండ్ బ్లాక్ అయిపోయింది. అదే పలకరించేసరికి ఆ ఆ బావున్నా అనేశా. ఆ తర్వాతే దానిని గుర్తుపట్టా. ఎలా వున్నావని అడిగాను. బుగ్గలు తెల్లబిందెల మీద పడ్డ సొట్టల్లా పెట్టి నవ్విందది. ఇటు వచ్చావేంటి అని అడిగితే ఇక్కడ జాయినవటానికని చెప్పాను. అదే ఇన్నేళ్ళ తర్వాత తొలిసారి కలవటం. ఉష కూడా అదే ఆఫీసులో ఎమ్.డికి స్టెనోగా పనిచేస్తున్నదట. నేను ఇక్కడే ఫైనాన్స్ లో ట్రెయినీ మేనేజర్ గా చేరానని చెప్పగానే .. నోరు ఇంతెత్తున పెట్టుకుని చూసింది. కానీ నాకు వేరే ఎత్తులేవో కనిపించాయి. ఆరోజు రూమ్ కి చేరేదాకా నాకు ఈ తెల్ల గుంటే గుర్తుకొచ్చింది. మొట్టమొదటిసారి దాని భంభం చూసిన రోజులు గుర్తుకొచ్చినయి. దానికి పన్నెండేళ్ళప్పుడు ఒకసారి మా అత్తమ్మ సున్నుండల డబ్బా ఇచ్చిరమ్మంటే ఇంజనీరు మామ ఇంటికి పోయాను. తలుపు కొట్టినా ఎవరూ తీయలేదు. తెలిసిన కొం పేగదా అని డబ్బా పట్టుకుని నేరుగా లోపలికి వెళ్ళిపోయాను. బెడ్ రూము తలుపు ఒక రెక్క వేసి, ఇంకో రెక్క తెరిచి పెట్టి వుంది. నేను ఆంటీ అని పిలిచాను. దబ్బుమని లోపల ఏదో సౌండైంది. నేను ప్రభును అన్నాను. వుండు వుండు అక్కడేవుండు అని లోపల్నుంచి ఒక పిల్ల అరుపు వినిపించింది. నాకది సన్నగా వినిపించింది. ఉష వాళ్ళ అక్క ఒకామె మొగుడు వదిలేస్తే వచ్చి వీళ్ళ ఇంట్లోనే వుండేది. వాళ్ళకు ఆరేళ్ళ పిల్ల వుండేది. అదేమో అరిచింది అనుకున్నాను. ఏం చేస్తున్నావు చంటీ అంటూ రెండో రెక్క తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్ళిపోయాను. ఒక్క నిముషం … నా గుండె అదుపు తప్పింది. మనకి పద్నాలుగేళ్ళు. జంభం చుట్టూ బొచ్చు మొలుస్తున్న తొలి రోజులు. గూటం ఇంతెత్తున లేవడమంటే ఏమిటో మొదటిసారి అప్పుడే తెలిసింది. ఎదురుంగా ఉష ఒంటిమీద ఇంత పోగు గుడ్డయినా లేకుండా నిలబడిపోయివుంది. దాని చేతుల్లో చిన్న జాకిట్టుంది. ఒక్కుదుటున దాన్ని పూకుకు అడ్డం పెట్టుకుంది. పైన చూస్తే సళ్ళు ఇంతింతయి .. ఎండాకాలం గాలివానకు రాలిపోయిన మామిడిపిందెల్లాగా వున్నాయి. ఏయ్ ఆగమంటుంటే ఎందుకొచ్చావు అంటూ చేతిలో జాకెట్టు నామీదికి విసిరేసింది ఉష. మనకి కావల్సింది కూడా అదే కదా! నేనేమీ మాట్లాడకుండా దాని భంభం కేసే చూస్తున్నాను. ఏయ్ పోరా పో అంది. నాకప్పుడు భయం మొదలైంది. పోతున్నాలే, ఎందుకట్లా అరుస్తావు అని అంటానే దానికి దగ్గరిగా పోయాను. వచ్చీరాని ముచ్చికల మీద చెయ్యివేశాను. దానికి బయటికి భయంగానే వున్నా లోపలికి బావున్నట్లుంది. ఏయ్ ఏంటి చేస్తున్నావు అంది. ఇవి బావున్నాయి సన్న మామిడికాయల్లాగా. ఊరికే పట్టుకుని చూస్తున్నాను అన్నాను. ఇంక చాల్లే వెళ్ళు. మా అమ్మొస్తుంది అంది. నేను ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేసి నా కుడిచేతిని దాని భంభం మీదికి పోనిచ్చాను. అది విసురుగా నా చేతిని తోసేసింది. బయట ఏదో అలికిడయినట్లు అనిపిస్తే పరిగెత్తుతా బయటికొచ్చి రూము తలుపు వేసాను. బైట కుట్టుమిషన్ చెక్క మీద పెట్టిన సున్నుండల డబ్బా పట్టుకుని బయటికొచ్చాను. నా అదృష్టమో ఏమోగానీ నేను బయటికొచ్చి చెప్పుల్లో కాళ్ళు దూరుస్తుంటే ఉష వాళ్ళక్కొచ్చింది. నేను అప్పుడే వస్తున్నానని అదనుకొంది. ఏంట్రా అని అడిగింది. మా అత్త లడ్లిచ్చి రమ్మంది అని చెప్పి గిన్నె దాని చేతికిచ్చి ఒక్క లగూ పరిగెత్తుకొచ్చాను. ఆ తర్వాత రోజు నేను, మా పక్కింట్లో కోటిరెడ్డిగాడు కలిసి క్యారంబోర్డు ఆడుకుంటున్నాము. ఉష వచ్చింది. మేము పులి మేక ఆడుతున్నాం. కాసేపటికి కోటిరెడ్డి వాళ్ళమ్మ వాడిని తిండి తినడానికి పిలిచింది. తిండి ఆత్రపు నాకొడుకు ఆట మధ్యలో వదిలి పెట్టి వెళ్ళిపోయాడు. ఉషను నువ్వు ఆడతావా అంటే ఆడతానని కూర్చుంది. రెండు నిముషాలు నిలకడగా ఆడింది. ఆ తర్వాత అడిగింది. ఏంట్రా నిన్న నువ్వు చేసిన పని? ఎవరన్నా చూస్తే ఏంకావాలి? అంది. నేను మహా ధైర్యవంతుడిలా పోజు కొట్టాను. ఏమవుద్ది? అని. గొడ్డును బాదినట్లు బాదేవాళ్ళు. అయినా పొమ్మంటే పోవే? అంది. నాకు వుండాలనిపించింది, వున్నాను అన్నాన్నేను. ఆడపిల్ల బట్టలు మార్చుకుంటుంటే చూడొచ్చా అని అడిగింది. దానికి ముడ్డికింద పన్నెండేళ్ళు నిండలేదింకా కానీ ఆరిందాలా మాట్లాడింది. నిన్నేగా చూసింది అన్నాను నేను. నన్నయినా ఎందుకు చూడాలి అందది. నేను ఏమీ చెప్పలేకపోయాను. సర్లే చూస్తే చూశావుగానీ బయట ఎవరికీ టాంటాం వెయ్యవాకు. పరువు పోద్ది అంది. సర్లే అన్నాను. వెంటనే ఇంకోమాట కూడా అన్నాను. ‘నేను ఎవరికీ చెప్పకుండా వుండాలంటే నువ్వు ఇంకోసారి దాన్ని నాకు చూపించాలి’ అని. అన్న తర్వాత నేనేనా అన్నది అని నాకే అనిపించింది. ఏం కళనుందోగానీ గుంటది సర్లే అంది. ఎప్పుడు అన్నాను. ఎప్పుడో ఒకప్పుడులే. ఎవరూ లేనప్పుడు చెప్తాలే అంది. ఆ శుభముహూర్తం కూడా వారం రోజుల్లో పే వచ్చింది. ఒకరోజు మా ఇంట్లో జనాభా అంతా మా ఒంగోలత్త చచ్చిపోతే వాళ్ళింటికి వెళ్ళారు. నాకు టెంత్ పరీక్షలు కావడంతో నన్ను ఒక్కణ్ణి ఇంట్లో వుంచి నూటయాభై జాగ్రత్తలు చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. మనకి భోజనం ఇంజనీరు ఆంటీ పంపిస్తుందని అమ్మ చెప్పింది. అట్లా ఆమె అనంగానే మనకి టెంత్ స్టేట్ ఫస్టాచ్చినంత ఆనందమైంది. మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలప్పుడు ఉష భోజనం డబ్బా ఒకటి తీసుకుని వచ్చింది. దాన్ని బయట గేటుకాడ చూస్తూనే నేను లోపలికి వెళ్ళిపోయాను తెలివిగా. అదీ లోపలికొచ్చింది. వస్తా నేను బయట వదిలి పెట్టిన పుస్తకం కూడా తీసుకొచ్చింది. ఏంట్రోయ్, సీరియస్ గా చదువుతున్నావా? స్టేట్ ఫస్టొచ్చేటట్లుందే అంది. నవ్వాను నేను. అది లోపలికొచ్చి టిఫిన్ బాక్సును భోజనం బల్లమీద పెట్టింది. వేడిగా వుంది, తిను అంది. కళ్ళెదురుగా తెల్లటి బొమ్మ అట్లా నిలబడివుంటే మనకి కూడెట్లా సహిస్తుంది? తింటాలే తర్వాత. కూర్చో అన్నాను.