మనలి మొగుడి మూడో వెళ్ళాం! మూడవ భాగం
కారు పోర్టికోలో ఆవీ లోవలీికి వెళ్ళింది రూవ. వోళ్లోనే ఎదురయంది ఆదీలత్మీ. “మేటి ఆదీ, ఇంకా ఉన్నావు, ఇంటి 3 ళభృ్యకుండా?” వ్రశ్చించింది రూవ. “వనీ కుర్రాడినీ చూడ మన్నారుగా…. మధ్యావ్నుం ఇంటి ౩ భ్భిన వ్వుడు వాళ్ళింట్లో చెప్పాను. వాడేమో ఇందాక వీడింటికి వచ్చాడు. శీరొచ్చేనరికి లేటవుతుందని రేవు ఉదభుంవూట రమ్మన్నాను. వాడికి వేరే వనే ఖీలేదట, అమ్మగారొచ్చే వరకూ ఉంటానులే అక్కా అన్నాడు. నరే నాకూ పొద్దు పోబున తరవాత ఇంటి కె ళృడాని కి తోడుగా ఉంటాడులె మ్మృని ఉండి పొమ్మన్నాను. వెనకాల “షెడ్‌ దగ్గ రున్నాడు వీలవ మంటారా? అందీ ఆదిలక్ష్మీ. “చాలా బడలీకగా ఉందీ ఆదీ… మందు స్నానం చెట్యూలి. అభ్యుగారు నద్ర పోమారా?” అనడిగింది రూవ. “‘చాబ్సెట్స్‌ ఇచ్చాను… జ్యూన్‌ తాగించాను… ఇంకా నిద్ర పోలేదు…” చె వ్చీంది ఆదిలక్ష్మి. తలారా స్నానం చేని వేర్‌ డ్రెటుర్‌ తో కురులు ఆరబెట్టుకుని, గులాబీ రంగు వల్చటి నైటీ ధరించి వోళ్లోకి వచ్చింది రూ పారాణి. ఆదిలక్ష్మి వక్కన ఓ యవకుడు నిలబడి ఉన్నాడు. పాతి కేళ్ళుంబాబు. కండలు తీరిగిన శరీరంతో, ఎర్తగళ్ళ వరు, జీన్స్‌ పాంటు ధరించి ఉన్నాడు. మొవంలో మదురుతనం, కళినత్వం కనీవీన్తున్నాలు లోతుగా ఉన్న కళ్ళు, దట్టమైన కనుబొమ్మలూ, బీరునుగా ఉన్ను వెదవులూ… దవడ ఎముకలు వెకితేలీ కనేవిన్తున్నాలి. విశాల్వమెన ఛాతీ… బల్నమెన మనిష్మి.. ఎత్తు అబుదున్నర అడుగుల వెనే… “నూ దూరవు చుట్టాల కుర్రాడండీ… వేరు నీంగరాజు… ఇంతకు ముందు మటన్‌ మార్కెట్‌లో వనీ చేన్తూ ఉండేవాడండి. భజుమాన్నేవె తీరగబడ్డాడనీ ఉద్యోగంలోంచి తీనేశారు. మార్కెట్‌లో ఇంకెవరూ దగ్గరకు చేరనీవ్వులేదు. వనే బాగా చేస్తాడు కానీ కాన్త కోవమెక్కువండి. ఖీరేవనీ చెటుమున్నా నందేపాంచే రకం కాదండి. అమ్మా అభా లేరండి. ఖీరు ఇర్వవెనాలుగ్గంటలూ ఇక్కడే ఉండ మన్నా ఉంటాడు. ” అంది ఆదిలక్ష్మి ఆయవకుడినే వరిచణుం చూన్తూ. నమస్కారం అన్నట్టుగా తల ఊపాడుగానీ, చేతులెత్తి నమన్కరించలేదు. అతగాడి వాలకం చూన్తూనే ఉలీక్కివడింది రూవ “మటన్‌ మార్కెట్‌ లో వనీ చేనేవాడ్కా అందుకే కాబోలు మొవొంలో క్రారత్సం కొట్టొచ్చినట్టుగా కనివీన్తుంది ” అనుకుంది. “నరే అణుతే… రేవట్ట్లుంచీ వన్లోకి రమ్మను. జీతం అదీ నువ్వు మాట్లాడు… మన వాచ్‌ మన్‌ రూమ ఖాళీగానే ఉందిగా… అక్కడుండ మను.” అన్నది రూవ సాలోచనగా. బంగళాకి వెనుక భాగంలో రకరకాల వూల మొక్కలతో నీండిన తోట ఉంది. న్నరెన తోటమాలి నంరతణ లేక మొక్కలు కాన్త అడ్డదిడ్డంగా వెరిగీ ఉన్నాయి. కానీ వాటి మధ్య భాగంలో ఉన్ను న్వీమ్మంగ్‌ వూల్‌ మాత్రం మంచి కండివృన్లోనే ఉంది. కారణం వారం వారం క్రమం తవ్చుకుండా శుభ్రవరిచే మనలీ వాచ్‌ మన్‌ నరనీంవొలే. నరనీంవులు ఇంతకు వూర్వం అదే స్వీమ్మేంగ్‌ వూల్‌కి అల్లంత దూరాన ఉన్ను చెక్కలతో కట్టిన చిన్న ఇంట్లో భార్యతో కలిని ఉండేవాడు. ఏడాది క్రితం ఏదో జబ్బు చేనీ భార్య పోవడంతో ఒంటరిగా ఉండలేనని టవున్లో ఉన్ను కొడు కింట్లో ఉంటానని మొరపెట్టుకున్నాడు. వగటివూట డ్యూటీ చేస్తానని చెప్పాడుకానీ రూ పారాణి వద్దనీ, వారానికోసారి వచ్చి న్వీష్మాంగ్‌ వూల్‌నే మ్యాత్రం మెబుంబెబున్‌ చెదుమనీ చె వ్చీంది. వ్రన్తుతం ఆ చెక్కల ఇల్పు, నీజానికి ఓ వెద్ద గది, ఖాళీ గానే ఉంది. అందులో ఉండ మని చెవ్చింది రూవ నింగరాజుని. ఉదయం ఏడింటికి ఏదో గుభ్‌…గుభ్‌… మన్ను శబ్దం వన్తుంటే మెలకువ వచ్చింది రూవకి. లేచి బెడ్‌ రూమ కిటికీ దగ్గరకి వెళ్ళింది. వెనకాల తోటలోంచి చల్లని గాలి మొవోనీకి తగిలీ నాటీగా అనీవించింది. ఒళ్ళువీరుచు కుంటూ కిటి కీలోంచి చూనీంది. నీంగ రాజు ఉన్హాడ క్కడ. అతని చేతీలో వలుగు ఉంది. ఒక్కొక్క అడుగు దూరం ఉండేలా వరునగా గోతులు తవ్వుతున్నాడు. అవ్చుటి కి నాలుగు గోతులు తవ్వాడు. అబుదోదాన్న త నవ్వుతున్నాడు. “గుడ్‌ మార్చింగ మ్మగారూ… కాథీ…” ఆదిలక్ష్మి వలకరింవు వినీ వెనక్కు తిరిగింది రూవ. చేతీలో కాథీ కవ్చు ఉన్న ట్రేతో నీలబడి ఉంది ఆదిలక్ష్మీ. “ఏ మిటాదీ…. అవ్వుడే వచ్చేశావు?” అంటూ కాథీ కవ్వునందుకుంది. “ఖీరు కాస్త ఆలన్యంగా లేచార మ్మా… టై మ చూడండి వడున్నురయుంది…” అందీ ఆదీల క్షి. కిటికీలోంచి దూరంగా వడుతున్ను ఎండృవెవు చూన్తూ “అవునను కుంటా… అన్నట్లు ఆ కుర్రాడి వేరేమిటీ, సింగరాజు కదూ… వీంచేన్తున్నాడ క్కడ?” అనడిగింది రూవ. “మొన్న కొన్న వూల మొక్కలు కొన్ని కుండీల్లోనే ఉండి పోమాబు గోతులు తీనీ వాటినీ పాతమనీ చెప్పాన మ్మా…” అంది ఆదిలక్ష్మీ. “గుడ్‌… గుడ్‌…” అంటూ ఖాళీ కాథీ కవు ట్రేలో ఉంచి బాత్‌ రూ మలోకి దూరింది రూవ. పావుగంట తర్వాత… బభుటీకి వచ్చీ ఇంటి వెనక్కి వెళ్ళింది. దూరంగా నీలబడి నీంగరాజు వంక చూనింది. అతని ఒంటి ఖీద పాంటు మాత్రమే ఉంది. వర్చు లేదు. అతను వలుగును బలంగా మట్టినేలలోకి దిగేన్తుంటే జబ్బల కండలు ఉబుకుతున్నాయి ఇనవ వలకలా ఉంది ఛాతీ. “మొరటుగా ఉన్నా వీడిలో మగతనం ఉట్రివడుతుంది ” అనుకుంది మననులో. చిన్నుగా అడుగులు వేన్తూ అతని వెవు నడిచింది. “నీకు తోటవని కూడా వచ్చా, నీింగరాజూ…” అంటూ వలకరించింది. మెలితిరిగిన అతనీ కండల ఖీదే ఉంది ఆమె చూవు. తలెత్తీ ఆమెనే చూని ‘ఏ వ్వనెనా చేస్తాను అమ్మగారూ…” అన్నాడు నీంగ రాజు. అతను మాబభ్దాడితే గరగర మని వీనివీంచింది అతని కంథం. రూవ ఒళ్ళు జలదరించింది ఆ కంఠధ్వని వినగానే. మారు మాభ్లాడకుండా గిరుక్కున వెనుదిరిగి తన గదిలోకి వెళ్ళి పోటుంది వరుగులాంటి నడకతో, బాత్‌ టబ్‌ లో వడుకుని తావీగా అరగంటనేవు స్నానంచేనీనత ర్వాత ఖర్మీదెన చీరకట్టుతో బభుట కు వచ్చింది రూ పారాణి. మెబ్సె క్కి రాజారాం గదిలోకి వెళ్ళింది. “ఏమండీ శ్రీవారూ… ఎలా ఉన్నారు?” అంది అతగాడి బెడ్‌ దగ్గర నిలబడి. రాజారాం కనుగుడ్లు అటూ ఇటూ కదిలాయి. గలగల నవ్వింది రూవ “నన్ను నమిలి మేంగేద్దామని ఉంది కదూ, శ్రీవారూ… ఇలా బతకడం కంటే చావడం మంచిది అనుకుంటున్నారు కదూ… కానీ నేన్ను అంత త్వరగా చావనివ్వును మె డార్లింగ్‌… నువ్వు బతకాలి… నాళ న్వేచ్చనూ, నా విచ్చలవిడి తీరుగుళ్ళనూ, రకరకాల మొగాళ్ళనీ నా రంకుమొగుళ్ళుగా చేనుకుని వాళ్ళతో నేను వాబుంచుకోవడాన్ని చూన్తూ భరించలేక నువ్వు విల విల్ణాడి పోవాలి.” అంది ఒక్కొక్క వదాన్నే వత్తీ వలుకుతూ. ఆమె మాటల్లో ధ్వనించిన కోపాన్ని, ఆమె కళ్ళు వెళ్ళగ క్కుతున్న కనినీ చ్యూనీ కనురి వృులు వాల్చాడు రాజారాం. “౬… అన్నట్లు చెవృడం మరిచానండీ శ్రీవారూ… ఈ గదిలోనే వడి మగ్గి పోతున్న… తీకు కాన్త బభుటి వ్రవంచాన్న చూవీంచాలనే, ఓ మనిషినే వీర్పాటు చేశాను… ఖీ ఆరోగ్యమా కాస్త ‘శేరు కుంటుంది. చావు కూడా అంత త్వరగా రాదు…. మేమ్మల్నీ ఆనందింవ చేభుడమేగా నా ధర్మం…” వ్యంగ్యంగా అంటూ మందుకి వంగి ఎండి పోటు ఉను అతని పెదవుల మీద ముద్దు పెట్టుకుంది రూవ. తల తీవ్చుకోవాలనీ వ్రభుత్సుంచాడు రాజారాం, కొనీ సాధ్యం కాలేదు. నీన్తేజంగా ఆమెనే చూన్తూ ఉండి పోమూడు. “ఆదీలక్షీకి ఖీ ఒంటిని తడి బట్టతో తుడవమని చెప్పాను. తుడిచినట్టుంది, నబ్బు వానన వేస్తోంది. ఆదిలక్ష్మి మమ్మల్నీ బాగానే చూను కుంటున్నుట్టుంది. దట్స్‌ వెరీ గుడ్‌….” అంటూ వెనక్కి తీరిగింది. గదీ గుమ్మం వరకూ వెళ్ళి వెనుతీరి గీ “నీకు గుర్తుందా ప్రియమైన శ్రీవారూ… ఈరోజు మన వెళ్ళి రోజు. మీకో చక్కటి బవ మతీ ఏర్పాటు చే స్తాను…” అని చెవ్చీ గదిలోంచి బయట కు వెళ్ళి పోటుంది. అవ్వుడు బభుటకు వెళ్ళిన రూపారాణి బ్యూటీ పార్రర్‌ కు వెళ్ళి తీరిగి బంగళాకు వచ్చేనరికి మధ్యావ్లుం ఒంటి గంటబుంది. ఆదిలక్ష్మీ కనీవించలేదు.