మనలి మొగుడి మూడో వెళ్ళాం!
పాతకాలం నాటీ వందీరి మంచంలా ఉన్నా ఆధుని కృమెన ఐరన్‌ రాడ్స్‌, వ్రేట్స్‌ ఉవమోగించి తభూరుచేనీన మంచం అది. తల్నవెవు, కాళ్ళవెవు ఎత్తుగా ఉన్న ఐరన్‌ ట్యూబుల కుువెన వల్బనే రేకు వందిరిలా బిగించి ఉంది. అత్వాధుని కృమెన స్ప్రింగ్‌ బెడ్‌ ఉంది దాన్నివెన. మెడవరకూ దువ్వ్చటి కన్ముకుని వెల్లకిలా వడుకుని ఉన్నాడు రాజారాం. అర్భవె వీళ్ళ వయనుంటుంది అతనికి. పొడుగాటి ముక్కు, గుంట కళ్ళు, లోతుకు పోటున బుగ్గలతో జీవంలేనట్లు పాఠి పోటు ఉంది అతనే మొవాం. అతనిలో ప్రాణం ఉందనడానికి నిదర్శనంగా కనుగుడ్డు కదులుతున్నాలు కణతల మీద జుట్టు నెరనీంది. రాజారాం వూర్వీకులు ఒకానొక రాజుకుటుంబాని కి వ్రధాన నేవకులుగా వనీచేశారు. ఎంతో ఆశ్తీనీ కూడబెట్టారు. కూర్చుని తిన్నా తరగనంత ఆనశ్తీ ఉందీ రాజారాంకి. నంవత్సృరాని కి దాదావు పాతీక మవ్చబు అక్షలదాకా వన్తుందీ ఆదాముం. పొతకాలం నాటి వడ్రాలు పొదిగిన బంగారు నగలు, వీల్చువెన అనేక వన్తువులు ఉన్నాణబు అతనీ బంగళాలో గోడలకు అలంకరించిన అనేక అవురూవ వన్తువులే ఎంతో ఖరీదు చే స్తాయి. దాదావు వదివేనేళ్ళు ప్వాలెన్‌ లో ప్రొటెక్షన్‌ గార్హుల యూనిట్‌ కి చీధ్‌ గా వనిచేని తన మృువ్చై అబుదేళ్ళ వభునులో కోరాజీనామా చేని, వ్రవంచంలో చాలా దేశాలు తీరిగి వచ్చాడు రాజారాం. పాతీకేళ్ళ వభనులో ఒకసారి, మరో వది నంవత్సరాల తర్వాత రెండోసారి వెళ్ళి చేనుకున్నాడు. ఇద్దరు భార్యలూ చని వోటారు. అబదేళ్ళ క్రితం తనకన్నా ఇర్శవె వళ్ళ చిన్నుదణున రూ పారాణిని పెళ్ళాడాడు రాజారాం. రెండేళ్ళు వటుగా కాలం గడిపారు ఇద్దరూ. ముగ్గురు పెళ్ళాలలో వీ ఒక్కరికి వీల్పలు వుట్టలేదు. ఆన్తీకి, వంశానికి వ్లీకెక వారన్నుడెన రాజారాం. రెండేళ్ళక్రితం వ్రమాదవశాత్తూ మెట్ల మీదనుంచి డారివడి తలకు పెద్ద గాయం అయింది. అతికష్టం మీద బ్రతికి బభట వడ్డాడు గానీ, దురదృష్టం వీమేటంటే మెట్ల మీదినుంచి కిందవడేనవ్వుడు తలకు తగిలీన దెబ్బవలన శరీరంలో తల తవ్ఫ మరేభాగమూ వనిచెళుడం మానేశాబు కాళ్ళూ చేతులూ కదవలేడు. గొంతు నాళాలు బిగునుకుపోవడం వల గుర్‌… గుర్‌ మన్న శబ్దం తవ్చ మాట రాదు. కళ్ళు నూత్రం చూన్తుంబాబు బెడ్‌ కి వరి మేతృమెన అతనే అవనరాలన్నీ చూనే బాధ్యత వడుచు వెళ్ళాం రూవ మీద వడింది. మొగుడూ పెళ్ళాలు తవ్చ్ఫ మరో ప్రాణి లేదు ఆ బంగళాలో. ఉదథుం సాభత్రం ఒక వని విల్హి వచ్చి ఇంటివని, వంటవని చూనీ వెళుతుంది. గది తలువు తెరుచుకున్న చవ్వ్చుడవటంతో కనుగుడ్లు కంటి కొల కుల్లోకి జరివీ అటు చూశాడు రాజారాం. మందు రూప్కా ఆమె వెనక డాక్టర్‌ ఆదీత్య లోవలీ కి వచ్చారు. కండవుష్టీ గల ఆడది రూవ. ఎర్రగా మదించిన వీనుగులా ఉంటుంది. పెద్ద న్త్వనద్భయమాూ, ఎత్తుగా చీన్న _సెజు గుమ్మడి కాథుల్లాంటి వీరుదులతో వభ్యూరాలు ఒలీకిన్తూ వొభులుగా నడున్తుంటే చూనేవాళ్ళకి కనసెక్కిన్తుంది. నొక్కులు నొక్కులుగా ఉన్న నేడు పొటి నల్సినీ జుట్టు నే బాబ్డ్‌ పాబుర్‌ గా కత్తీరించుకుని, చెవులకు రవ్వుల్‌ దిద్దులూ, మెడలో డెముండ్‌ పొదిగిన మందపాటి బంగారు గొలునూ తవ్చ మంగళ నూత్రం లేదు. మోకాళ్ళ వరకూ వల్చిని నైటీ మాత్రం వేనుకుని ఉంది. లోవల మరే దున్తులూ లేకపోవడం వల్లి వల్చనే ఆ నెటీలోనుంచి ఆమె ఎత్తువల్లాలు క్రియుర్‌ గా కనీవిన్తున్నాయి ఎర్ర చందనంలా మెరి నీ పోతున్న ఒళ్ళు కండ వట్టి కనక నలాడి పోతుంది. డాక్టర్‌ ఆదిత్య వను ఇర్మవె అబుదేళ్ళకి మేంచి ఉండదు. బలంగా ఎత్తుగా ఉన్నాడు. రాజారాం న్నేపాతుడొకడి కొడుకతను. “వొల్లో అంకుల్‌, ఎలా ఉన్నారు?” అనడిగాడు ఆదిత్య రాజారాం మొవొంలోకి చూన్తూ. వదో చెప్పాలనీ వ్రభుత్నన్తున్నుట్లు రాజారాం కళ్ళు కదలాడాబు కానీ ఆదిత్య అదేం వట్టించు కోకుండా దువ్చటిని తొలగించి రాజారాం గుండె ఖీద స్రైతస్కోవ్‌ తో వరీక్షించ సాగాడు. “నేనిచ్చిన మందులు అలాగే కంటిన్యూ చేభుండాంటీ, నేజంగా అంకుల్‌ చాలా అదృష్టవంతులు, ఖీరు భార్యగా దొరకడం ఆయన చేనుకున్ను వుణ్భం. శవంలా మేగీ లీ పోటునా శీరెంతో నేవ చేన్తున్నారు. అనలు మీ నేవలవల్లే అంకుల్‌ వరిస్రితీ జీణించ కుండా ఈమ్యాత్త్యమైనా ఉంది.” అన్నాడు ఆదిత్య రూవతో ఆమె అందాలని ఆకలిగా చూన్తూ. “భలే వాడివద్యూ నువ్వు. నాదేముంది, భార్యగా నా బాధ్యత నేను నెరవేరున్తున్హాను అంతే…” అందీ రూవ అతనే ఆకలి చూవులనే గ్రపొంచి నవ్వుతూ. రూపారాణి తన భర్త రాజారాం తల్నవెవుకు వచ్చి నీలబడి అరచేతులతో అతనే వీక్కుపోమిన చెంవలు నిమురుతూ వంగి ఎండి పోటునట్టున్ను అత గాడి వెదాలనీ తన వెదవులతో న్చర్శించింది. ఆమ్మెవెవు తీక్షణంగా చూన్తున్ను రాజారాం కళ్ళల్లో అనవ్యుం కొట్టాచ్చినట్టుగా కని వి స్తోంది. అదే ఖీ వట్టించు కోకుండా అత గాడి ఎండి పోబున పెదాలను తన వెదవులతో మ్‌ చేన్తున్నుట్టుగా రుద్దుతూ కుడిచేతీనే వెనక్కి జావీ నెటీనే నడువ్వువెకి వేనీంది. రూవ వెనకే నలబడి ఉన్నాడు ఆదిత్య. ఆమె నైటీని పెకి లేవగానే కంటికింవుగా కనివీంచీన ఆమె పాన వీరుదుల్ని చూడగానే గుటకలు వేభుసాగాడు. తొడలు ఒకదానేనొకటి ఒరునుకుని ఉండటంవల్ల అరచెద్యుంతున్న ఆమె ఉవన్హు తాలూకు మందపాటి రెమ్మలు వెకి ఉబీకి కనివిన్తున్నాయి ఆ నీన్‌ చూడగానే డాక్టర్‌ ఆదిత్య బలంగా ఊపిరి తీయసాగాడు. బాగా కొవ్వువట్టి ఒకదాని కి ఒకటి ఒరునుకుంటూ పెకి ఉబికి కనీవీన్తున్న, వనన తొనల్డాంటి ఆమె వూ రె మ్మల్ని నాలికతో నాకేభూలన్న కోరిక కలిగింది. నోట్లో నీళ్ళ్చూరాబు. దడ్డు జీవ్చుమంటూ ఇనవరాడ్‌ లాగా నిగడదన్ని పాంటు భాగం మందుకి పొడుచు కొచ్చింది. వెదాలను నాలికతో తడిచేనుకుంటూ ఆమె వీరుదులనీ, తొడలనీ, ఉబ్బిన వూ రె మ్మలనీ మార్చి మార్చిచూడ సాగాడు. వెనకనుంచి తన నగు సొందర్వాన్న, కనెక్కించే దిమ్మనీ, విర్తల వేవున చూన్తూ డాక్టరు కుర్రాడు వేడెక్కిపోబు కనీతో కొట్టు కుంటున్హాడని రూవకి తెలును. కావాలనే నడ్డి అటూ ఇటూ ఊవీంది కనగా. ఆదిత్య మందుకి జరీగి ఆమె వక్కనే నేలబడ్డాడు. అరచేత్తో ఆమె విర్తల్నీ రాపొడిన్తూ, చూవుడు. వేలిని కనుక్కున ఆమె గాడిలోకి దించాడు. “న్‌… వోట్‌… ” అంటూ మూలిగింది రూపారాణి. రాజారాం కనుగుడ్లు వేగంగా కదలాడుతున్నాయి. రెవ్పలు టవటపా కొట్టు కుంటున్నాణు. “చూడండీ, ఈ డాక్టరు కుర్రాడు ఏం చేన్తున్నాడో, నా బొక్కలో వేలు దూర్చి) కెలుకుతున్నాడు. అనలే నీ దడ్డు దెబ్బలేక మొవం వాచిపోటు ఉన్నాననే నన్నీరకంగా తృత్తి వరున్తున్హాడండీ.” అనీ నీమ్టారంగా భర్తకి కం్చవ్రెంట్‌ చేనీ, తల వెనక్కు తీవ్చీ ఆదిత్యనే చూనీ “ఓబ్‌… కుర్రాడా వేళ్ళతో కెలీకితే జీల వెరుగుతుంది కానీ తగ్గదోట్‌. నా వూకు జీల లీరాలంటే నా దడ్డు బయటకు తీని వ్రమోగించ వోట్‌. అనలే మా ఆయన ఏ విధ్వమెన ఆనందమూ లేకుండా వడున్నాడు. కాస్త అయన్ని ఎంటర్‌ బెలున్‌ చేద్దాం.” అంది గలగఅ నవ్వుతూ. ఆమె తొడల మధ్యనుంచి చేతీనే తీనేశాడు ఆదిత్య. రాజారాం వెవుచూని నవ్వాడు వెటకారంగా. రాజారాం కళ్ళు ఎరుపెక్కాబు కనురెవ్చులు వీప్పారాయి. నాకే గనక శక్తి ఉంటే మీ ఇద్దరినీ ఇక్కడికిక్కడే తెగనరికి పారేస్తాను అన్నట్టుంది ఆచూవు. “డోంట్‌ వర్రీ డాక్టరు కుర్రాడా… నాకు నుఖం దూర ముందని మా ఆయన ఎంతో బాధ వడుతున్నాడు. నా వూకుదూల తీరేదాకా దెంగావంటే చాలు ఆయనకి తృప్తి వడతాడు. ఆయన ఆరోగ్యమూ కుదుటబడుతుంది. ఆలన్యం చేచుకుండా నీ దడ్డుని బభుటకు తీళ్యువద్యూ పోటుగాడా…” అంది రూపారాణి. డాక్టర్‌ తో మాభ్దాడుతున్నా ఆమె చూవు మ్యత్రం రాజారాం మొవొం మీదనే ఉంది. అతని కళ్ళల్లో కనివీన్తున్ను బాధని చూన్తుంబే ఆమెకి నువదానందంగా ఉంది.