వదిన జలజ నేను మధు 8 వ భాగం
మరు సటి రోజు జలజక్క వాళ్ల ఇంట్లో కలుసుకుందా మని అనుకున్నాము. కాని పొద్దున్నే – కబురు వచ్చింది వదిన వాళ్ల బాబుకి సడెన్ గా జ్వరం వచ్చిందనీ, హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్లారని. నేను హుటాహుటిన బయలుదేరి వెళ్లాను. హాస్పటల్లో బయట పెదనాన్నగారు కనిపించారు. రాత్రి జ్వరం నూటనాలు గు ఐదు దాకా వచ్చిందంట. మామూలుగా వేసుకునే మాత్రలకి తగ్గలేదంట. ఇక లాభంలేదని హాస్పటల్ కి తీసుకొచ్చారంట. సెలైన్ ఎక్కించాల్సి వచ్చిందంట. ఆయన బాగా అలిసి పోయినట్లు కనిపించారు. “లేదండీ, నేను సీతవదినకు తోడుంటాను, మీరు ఇంటికెళ్లి రిఫ్రెష్ అయ్యిరండి” అని చెప్పి ఆయన్ని పంపించాను. నన్ను చూడగానే వదిన మొహంలో కొంత రిలీఫ్ కనిపించింది. రాత్రంతా నిద్ర లేదేమో పాపం మొహం పాలి పోయివుంది. పిల్లవాడు పడుకుని ఉన్నాడు. మాత్రం ప్రశాంతంగా “ఎంత భయపెట్టాడో బాబూ..” అంది వదిన. “పిల్లలతో జాగ్రత్తగా ఉండాలి. హాస్పటల్ కి తీసుకొచ్చి మంచి పని కూర్చున్నాను. చేసారు” అంటూ నేను మావయ్యగారు కనిపించారా?” “కనిపించారు, ఆయన్ని ఇంటికి పంపించాను.” పక్కన “థాంక్స్ రాజూ, పెద్దాయనను ఇబ్బంది పెడుతున్నానని చాలా బాధ పడ్డాను.” “అదేంటి వదినా అలా అంటావు? ఇలాంటపుడు కాక పోతే మరి మనిషి సాయం ఇంకెపుడు?” అన్నాను నేను. ఇద్దరం కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాము. “అన్నట్టు రాత్రి నువ్వు నిద్రపోయావా అసలు ?” అని అడిగాను. “నిద్రపోనిస్తే కదా వీడు” అంది వదిన. అది డీలక్స్ రూం. అటెండెంట్ కోసమని ఒక మూల మంచం ఒకటి వేసివుంది. “వదినా, నేనిక్కడ కూర్చుంటాను, నువ్వు కాసేపు నడుం వాల్చు” అని చెప్పాను. “వద్దు రాజూ” అంది తను. “అలా కాదు, బాబు లేచేటప్పటికి ఇంకో గంటో రెండు గంటలో పడుతుంది. అందాకా రెస్ట్ తీసుకో. నేనిక్కడే ఉంటాను. రెస్ట్ తీసుకుంటే మంచిది కదా!” అంటూ బలవంతంగా తనని లేవదీసాను. “జాగ్రత్తగా బాబుని చూసుకుంటావు కదా?” అంటూ తను మంచం మీద మేను వాల్చింది. పాపం బాగా అలి సిపోయినట్లుంది, ఐదు నిమిషాల్లో గాఢనిద్రలోకి వెళ్లి పోయింది. నేను బాబు పక్కన కూర్చున్నాను. చూ సాను. బరువుగా ఉచ్ఛ్వా స వదినకేసి నిశ్వాసలు వదులుతోంది. ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్న ఈ వదినకీ నిన్న మాతో చెలరేగి పోయిన వదినకీ ఎంత తేడా? నేను తనకే సి చూస్తూ వుండి పోయాను. ఒక రెండుగంటల తర్వాత పెదనాన్నగారు వచ్చారు. లేచి వదినను లే పబోయాను. “వద్దు, రాత్రంతా మేలు కునే వుంది, తనని పడుకోనివ్వు” అంటూ ఆయన నన్ను వారించారు. ఆయన కూడా నా పక్కన కూర్చున్నారు. “ఇంకొ అరగంటలో డాక్టర్లు రౌండ్స్ కి వస్తారు, అప్పుడు లే పుదాములే” అని అన్నారు. బాబుని రెండ్రోజుల కి గాని డిశ్చార్జి చెయ్యలేదు. కానీ ఆరోజునుంచీ నేను మధుగాడు వంతులు వేసుకుని హాస్పటల్ డ్యూటీ చేసాము. రాత్రుళ్లు వదినని అక్కడ ఉండనివ్వలేదు. పెదనాన్నగారిని కూడా ఎక్కువ రానియ్యలేదు. బాబుని డిశ్చార్జి చేసినప్పుడు వదిన కళ్లళ్లో మాపట్ల బోల్డ్లు కృతజ్ఞత కనిపించింది. “భలేదానివే వదినా, నీకోసం ఈ మాత్రం చేయలే మా” అని చెప్పాము. పెదనాన్నగారు మమ్మల్ని ఇంటికి భోజనానికి పిలిచారు. బాబుని చూడ్డానికి అన్నయ్య చెన్నై నుంచి వచ్చాడు. ఏదో ప్రాజెక్ట్ లో బిజీ గా ఉన్నాడంట. బాబు తేరుకునేవరకూ, అంటే ఇంకో పదిరోజుల వరకూ వదిన్ని నెల్లూరులోనే ఉండమని చెప్పి మళ్లీ వెనక్కి వెళ్లి పోయాడు. * పొద్దుట్నుంచే కిటికీ దగ్గర పడిగాపులు కాస్తున్నాను. గత మూడు నాలుగు రోజులుగా హాస్పటల్ పనులతో సత మత మయ్యానే మో body relaxation కావాలని గొడవ చేస్తోంది. మా కిటికీలోంచి జలజక్క వాళ్ల గుమ్మం కనిపిస్తుంది. ఆ ఇంటి మూవ్ మెంట్స్ అన్నీ నాకు కొట్టిన పిండి. పది గంటలకి జలజక్క మొగుడు ఆఫీస్ కి బయలుదేరుతాడు. ఇంకో పది నిమిషాలకి పని మనిషి వెళ్లి పోతుంది. ఇప్పుడు టైం తొమ్మిదీ యాభై ఐదయ్యింది. సరిగా పదిగంటలకు అనుకున్నట్టే జలజక్క మొగుడు బయలుదేరాడు. అతన్ని సాగనంపడానికి జలజక్క గుమ్మందాకా వచ్చింది. మొగుడు స్కూటర్ ఎక్కి బయలుదేరాక యధాలాపంగా మాకిటికీ వేపు చూసింది. నేను చెయ్యి ఊపాను. అది నాకు మొడ్డ లేచివుందని చెప్పడానికి మా ఇద్దరి మధ్య సంకేతం. జలజక్క నవ్వుకుంటూ లోపలికి వెళ్లి పోయింది. పని మనిషి సమయం కోసం చూస్తూవున్నాను. పది రావాల్సింది అరగంటైనా తె మలదే? బయట పడే నిమిషాల కు విసుగుపుట్టి అవతలికి వెళ్లబోతుంటే ఆపక్క గుమ్మం తలుపు తెరుచుకొని పని మనిషి బయటకు వెళ్లడం కనిపించింది. ఆ తర్వాత ఓ పావుగంట ఆగి బయలుదేరాను. “ఎక్కడికిరా” అని లోపలినుంచి అమ్మ అడిగింది . లైబ్రరీదాకా అని చెప్పి బయటపడ్డాను. ఇందాక నన్ను చూసింది కనక జలజక్క తలుపు గొళ్ళెం పెట్టదు. తలుపు తోసుకుని లోపలికెళ్లాను. “గొళ్లెం వేసి రా” అంది హాల్లో కూర్చున్న జలజక్క. అలాగే చేసి లోపలి కి నడిచాను. జలజక్క లేచి నిలబడింది. “ఏ మయ్యా రాజూ, ఏమిటీ విశేషాలు?” అంది నవ్వుతూ. జలజక్కను తమకంగా కావిలించుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. మూతి మీద “అయ్యగారి మూతి కాలి పొతుందే” అంది జలజక్క సళ్లు నా ఛాతీ కే సి రాస్తూ. ” మంచి కాక మీద ఉన్నాను” అంటూ ఆమెను గట్టి గా హత్తు కున్నాను. “హాల్లోనే దుకాణం పెట్టేటట్టున్నావు, లోపలి కెళదాం పద” అంది జలజక్క. ఇంతలో పోయాను. తలుపు చప్పుడయ్యింది. ఉస్సూరు మని “నువ్వు బెడ్రూం లోకి నడువు. ఎవరయినా అటు నుంచి అటే పంపించి వస్తాను” అంది నన్ను విడిపించు కుంటూ జలజక్క. నీరసంగా బెడ్రూం లోకి నడిచాను. ఎవరయినా తెలియని వాళ్లయితే పరవాలేదు. వెంటనే పంపించి వెయ్యొచ్చు. ఇరుగమ్మలు పొరుగ మ్మలయితే పావుగంట అయినా హస్కు కొట్టకుండా వదలరు. బెడ్రూం లోకి వెళ్లి ఎందుకయినా మంచిదని తలుపు దగ్గరగా వేసుకున్నాను. ఒక పది నిమిషాల తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది. గుమ్మంలో నవ్వుతూ నిలబడి ఉన్నారు జలజక్క, ఆమె పక్కనే వదిన. దిగ్గున లేచి నిలుచున్నాను. “మీ అన్నయ్యను స్టేషన్ లో దింపి ఇలా వచ్చాను. నువ్వెంట్లో లేవంటే జలజను చూసిపోదామని వస్తే లోపల త మరున్నారని జలజ చెప్పింది” అంటూ నాకే సి వచ్చింది. ఆ పక్కనే ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ జలజక్క. ఇద్దర్నీ రెండు చేతుల్తో దగ్గరకు తీసుకున్నాను. చెరి కో బుగ్గ మీద ముద్దిచ్చారు. నేను కూడా ఇద్దర్నీ ముద్దెట్టుకుని వాళ్లను మరింత దగ్గరగా హత్తుకున్నాను. మూడు నాలుగు రోజుల నుంచీ స్త్రీ స్పర్శ తగలలేదేమో వాళ్ల ఇద్దరి లావాటి సళ్లూ ఛాతీకేసి వత్తుకుంటే గిలిగింతలయిపోయింది. ” మూణ్ణాళ్లుగా నాగాలుపడి ఆకలి మీద ఉన్నట్టున్నారు పాపం” అంది జలజక్క రాగం తీస్తూ. వదిన నవ్వుతూ, “మూడు రోజులు వేస్ట్ అయినా పది రోజులు బోనస్ వచ్చింది కదే” అంటూ జలజక్క మూతి మీద ముద్దెట్టుకుంది. “ఒక్కరోజు కూడా వేస్ట్ చెయ్యొద్దు మరి” అంటూ నేను ముద్దుపెట్టుకుంటున్న వాళ్లిద్దరి మూతుల మీద నాలి కతో రాసాను. “అలా మంచమ్మీదకి వెళదాం రండి” అంటూ వాళ్లని ఆహ్వానించాను. ‘మీరిద్దరూ కానివ్వండి, నేనలా పొయ్యిమీద ఎసరువేసి వస్తాను” అంది మమ్మల్ని విడిపించుకుంటూ జలజక్క. “భలేదానివే, నువ్వెక్కడికి వెళ్తావూ” అంటూ వదిన ఆమెను ఆపింది. అయిష్టంగా ఆపినట్టు జలజక్క మొహం పెట్టింది కాని అలా అడిగించుకోడం తనకి సరదా అని మాకు తెలుసు. నేను గబగబా చొక్కా తీసేసి పాంట్ బొత్తాలు విప్పుకున్నాను. వాళ్ల పైటలు ఎప్పుడో జారి పోయివున్నాయి. జగ్రత్తగా చీరలు విప్పి అవతల పెట్టారు. జాకెట్, బ్రా క్షణంలో లాగి అవతల పడేసారు. నా వంటి మీద డ్రాయర్, వాళ్ల ఒళ్ల మీద లంగాలు మిగిలాయి. మళ్లీ ముగ్గురం ఒకర్నొకరు కావిలించుకున్నాము. వదిన చేయి నా డ్రాయర్లోకి దోపి నా మొడ్డను నిమిరింది.