நான் கால்-கேர்ள் ஆன கதை – பகுதி 2
பகுதி 1 கதை சுருக்கம்: நான் பதினோராவது படிக்கும்போது பண்ணையார் மகன் சேகரும் அவன் கூட்டாளிங்க முருகனும் கோவிந்தனும் என்ன தூக்கிட்டு போய் தென்னந்தோப்புல போட்டாங்க. அதுக்கு அப்புறம் அரிப்பு தாங்க முடியாம அவங்கள மறுபடியும் என்ன போட சொன்னேன். ரெண்டு தடவயும் நூறு ரூபா காசு வாங்கினேன். திரும்பவும் வர்றதா சொன்னேன்.
இப்படியே மூணு மாசத்துக்கு ஓடிட்டு இருந்துச்சு. கொறஞ்சது வாரத்துக்கு ரெண்டு தடவையாவது ஹோம்-ஒர்க் எழுதாம போய், ஸ்கூல் முடிஞ்சப்புறம் பூல் வாங்கிட்டு வருவேன். அம்மா கிட்ட அடிக்கடி திட்டு விழும். ஒரு கட்டத்துக்கப்புறம் எனக்கு அரிப்பு இன்னும் அதிகமாயிடுச்சு. என்ன யாராவது போடலனா எனக்கு ராத்திரி தூக்கமே வராது. அதனால, தினமும் பூல் சப்ப ஆரம்பிச்சேன். தினமும் ஹோம்-ஒர்க் எழுதாம போவேன்; என் தோழிகள் என்ன வெறுத்து, விலக ஆரம்பிச்சாங்க. முன்னாடி வாங்கிட்டு இருந்த கொஞ்ச நெஞ்ச மார்க்கும் இப்போ எடுக்க முடியல. பாடத்துல பெயில் ஆனேன். பூல் சுகத்துல மீதி எல்லாமே நாசமா போச்சு. பதினோராவது பரீட்சைக்கு ஒரு மாசம் தான் இருந்துச்சு. ஒரு நாள் வழக்கம் போல நான் பள்ளிக்கூடம் முடிஞ்சதும், பூல் வாங்க போலாம்னு கிளம்பினேன். அப்போ எச். எம் என்ன கூப்பிட்டான். ‘என்னடா இந்த ஆளு நேரம் காலம் தெரியாம இப்போ கூப்பிடறானே. அரிப்பு தாங்க முடியலையே’ அப்டினு நெனச்சிட்டே போனேன். என்ன எச். எம் அ மரியாத இல்லாம சொல்றனேனு யோசிக்கறீங்களா. அந்த ஆளு பண்ண காரியம் அப்டி. கதையில பின்னாடி வரும்.
“என்ன பொன்னாத்தா வர வர சுத்தமா படிக்க மாட்டிங்கற. இப்டியே போனா பதினோராவது பாஸ் பண்ண மாட்ட. என்ன புரியுதா” அப்டினு சொன்னான். எனக்கு சீக்கிரம் கெளம்பனும்னு அவசரம். “அதெல்லாம் பாத்துக்கலாம் சார். நான் கிளம்பறேன்” அப்டினு சொல்லி வெளிய போக பாத்தேன். உடனே, எச். எம். க்கு கோவம் வந்துடுச்சு. “நில்லு. நான் உன்ன போவ சொல்லவே இல்லையே. வா இங்க. என்ன உனக்கு அவ்ளோ திமிரு. நாளைக்கு உன் அப்பன கூட்டியா” அப்டினு சொன்னான். நான் பயந்து போய் “ஐயோ சார், எங்கப்பனுக்கு தெரிஞ்சா பிரச்சன ஆயிடும்; நாலு அடி வேணாலும் அடிச்சிடுங்க. ஆனா அப்பன கூட்டிட்டு வர சொல்லாதீங்க” அப்டினு கெஞ்சினேன். எச். எம் அப்பன கூட்டியாரனும் னு கண்டிப்பா சொன்னான். எனக்கு என்ன பண்றதுனே தெரியல. எங்கப்பன் கிட்ட இவன் விஷயத்த சொன்னா, நான் ஏன் படிக்கறதில்ல, தினம் சாயந்தரம் எங்க போரேன், ஏன் வீட்டுக்கு லேட்டா வரேன், எல்லாம் நோண்டி எடுத்துடுவாங்க.
அந்த எச். எம். க்கு வயசு 50 இருக்கும். என்ன விட ரெண்டர மடங்கு அதிகம் தான். என் அப்பன் வயசு தான். இருந்தாலும் ஆபத்துக்கு பாவமில்லன்னு “சார் நான் உங்க கூட வேணாலும் படுக்கறேன். தயவசெஞ்சி எங்கப்பன கூட்டியார சொல்லாதீங்க” அப்டினு அந்த ஆளு காலுல விழுந்து கெஞ்சினேன். அந்த ஆளு ஒரு நிமிஷம் ஆடி போயிட்டான். அப்புறம் “சரி இன்னைக்கு நைட் பதினொரு மணிக்கு பழைய கெணத்துக்கு தெற்கால இருக்கற மோட்டர் ரூமுக்கு வா” அப்டினு சொல்லிட்டான். நானும் சரினு சொல்லிட்டு நம்ம பசங்க கிட்ட பூல் வாங்க போயிட்டன். ஆனா என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல. அந்த ஆளு ஒரு கிழம். அது மட்டுமில்லாம, ராத்திரி வீட்டிலிருந்து போறது வீட்டில யாருக்காவது தெரிஞ்சா பெரிய பிரச்சன ஆயிடும். இதயெல்லாம் மனசுல நெனச்சிகிட்டே போய் பூல் ஊம்புனேன். அது பசங்களுக்கு அவ்ளோ திருப்தியா இல்ல. “என்ன டீ. என்ன ஆச்சு. இன்னைக்கு ஒரு மாறியா இருக்க. போடும்போது கூட சத்தமே இல்ல.” அப்டினு விசாரிச்சாங்க. நான் ஒண்ணும் இல்லனு சொல்லிட்டு, வேலைய முடிச்சிட்டு காச வாங்கிட்டு வீட்டுக்கு போயிட்டான். அது தான் நான் சேகர் கிட்ட வாங்கற கடைசி நூறு ரூபானு அப்போ எனக்கு தெரியாது. அதுவரைக்கும் என் கிட்ட ஒரு 7000 ரூபா இருந்துச்சு.
வழக்கமா வீட்ல ஒன்போது மணிக்கே படுத்துடுவோம். அன்னைக்கு ரொம்ப நாள் கழிச்சி எனக்கு மறுபடியும் தூக்கம் வரல. அப்பன் அம்மா தூங்கற வரைக்கும் காத்திருந்தேன். மணி பத்து இருக்கும். இப்போ கெளம்பனா தான் இருட்டுல நடந்து மோட்டார் ரூமுக்கு பதினொரு மணிக்கு போக முடியும். அப்பன் காத்து வரலன்னு வீட்டு வாசல்ல படுத்திருந்தான். அதனால நான் கொள்ள கதவ மெதுவா திறந்து, வெளிய போனேன். ஊரே அடங்கி இருந்துது. மெதுவா நடந்து மோட்டர் ரூமுக்கு போனேன். கதவு சாத்தியிருந்துது ஆனா உள்ள பல்பு எறிஞ்சிட்டு இருந்தது கதவு சந்துல தெரிஞ்சுது. நான் கதவ தட்டினேன். உள்ளேருந்து “யாரு” அப்டினு எச். எம் குரல் கேட்டுச்சு. “நான் தான் சார். பொன்னாத்தா” அப்டினு மெதுவா சொன்னேன். எச். எம் உள்ளேருந்து சாவிய தரையில தள்ளி விட்டான்; அது கதவுக்கு கீழ இருந்த சந்துல வந்துச்சு. “கதவ தெறந்துட்டு உள்ள வா” அப்டினு சொன்னான். நானும் சாவிய எடுத்து கதவ தொறந்துகிட்டு உள்ள போனேன்.
உள்ள மஞ்சள் பல்பு வெளிச்சத்துல எச். எம். டிரெஸ்ஸ எல்லாம் கழட்டிட்டு அம்மணமா உக்காந்துட்டு இருந்தான். சட்ட ஒரு பக்கம் கெடந்துச்சு. வேட்டிய கீழ விரிச்சு, அது மேல ஒக்காந்து, நல்ல வெறப்பா இருந்த பூல கையால உருவிகிட்டு இருந்தான். என்ன போட்டே தீரணும் னு ஒரு முடிவோட தான் இருக்கான் னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன். “வா சீக்கிரம் டிரெஸ்ஸ கழட்டிட்டு படு” அப்டினு சொன்னான். இந்த ஆம்பளைங்களுக்கு அப்படி என்ன தான் டிரெஸ்ஸ கழட்ட அவசரமோ. நானும் பாவாடையும் சட்டையும் கழட்டிட்டு அந்த ஆளு பக்கத்துல அம்மணமா படுத்தன். அந்த ஆளு ஒரு நிமிஷம் கூட வீணாக்கல. உடனே என் உடம்பு பூரா நக்க ஆரம்பிச்சான். எனக்கு அவன் வயச நெனச்சா அறுவறுப்பா இருந்துச்சி. என் மூஞ்சி பூரா நக்கினான்; காதுக்குள்ள நாக்க நல்லா உள்ள விட்டு கொடைஞ்சான். அப்புறம் என் மேல ஏறி பூல உள்ள சொருகுனான். பிள்ளையார் மாறி தொந்தி வேற. கணம் தாங்க முடியல. “என்ன கூதி லூசா இருக்கு. ஏற்கனவே நெறைய பூலு வாங்கிருக்க போல. சொம்பு ரொம்ப அடி வாங்கி இருக்கே” அப்டினு சொல்லி அவனே சிரிச்சிக்கிட்டான். எனக்கு இந்த காட்டு யானை என் மேல இருந்து எழுந்தா போதும்னு போச்சு.
வயசு ஆயிட்டதனால அவன் பூலு சீக்கிரமே ஒழிகிடுச்சு. அப்படியே என் மேல ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் படுத்துட்டான். ‘சீக்கிரம் எழுந்திரு டா தடியா’ அப்டினு கத்தலாம் போல இருந்துச்சு. ஆனா வீட்டுல ஏதாவது சொல்லிடுவானோனு பயமா இருந்ததால வாய மூடிட்டு பொறுத்துட்டு இருந்தேன். அப்புறம் மெல்ல எழுந்து சட்டைய மாட்டினான். நல்ல வேலையா அந்த கிழ நாய் பூல ஊம்ப சொல்லல. நானும் பாவாடையும் சட்டையும் போட்டேன். வேட்டிய எடுத்து மண்ண ஒதறிட்டு சுத்திகிட்டான். சட்டை பாக்கெட்டிலேருந்து ஒரு இலைய கொடுத்தான். “பப்பாளி தழை. சாப்புடு. புள்ள கிள்ள பெத்து தொலைக்க போற” அப்டினு சொன்னான். நானும் வாங்கி மென்னு முழுங்கனேன். அப்புறம் வீட்டுக்கு போக சொன்னான். நானும் பயந்துகிட்டே வந்தேன். கொள்ள கதவு நான் தெறந்து விட்ட மாறியே இருந்துச்சு. அப்பனும் அம்மாவும் நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாங்க. நல்ல வேலையா யார் கிட்டயும் மாட்டாம வீட்டுக்கு வந்து படுத்துட்டேன்.
இப்போ அந்த கிழவன நான் என் மரியாத இல்லாம பேசறேன்னு கேட்டதுக்கு, அவன் பண்ண காரியம் தான் காரணம் னு சொன்னேன் இல்லையா. அவன் என்ன போட சந்தர்ப்பம் கெடச்சத பயன்படுத்திக்கிட்டானே அது காரணம் இல்ல. அந்த விஷயத்துல அவனையும் தப்பு சொல்ல முடியாது.